คราวนี้ฝูเจี้ยนฮวาไม่ปราณีตอแล้ว เขาลั่นไกโดยเล็งเข้าที่จุดสังหาร
แม้จางเหลาซานในวันเก่าที่เคยเป็นอันธพาลก็มีท่วงท่าการหลบกระสุนเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองมาแล้ว แต่ตอนนี้เขาถูกกระสุนฝังกลางตัวไปแล้วสองนัด อ้อมกอดยังกอดเด็กไว้ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แรงกายก็ถึงขีดสุด เขาจะหลบกระสุนรอดทั้งหมดได้อย่างไร?
นัดที่เล็งเข้าหัวใจนั้น เขาหลบไปได้ แต่กระสุนก็ยังฝังเข้าที่หลังด้านซ้าย
ส่วนนัดที่เล็งเข้ากระดูกสันหลังไม่โชคดีขนาดนั้น หลบได้แค่เพี้ยนไปนิดหนึ่ง กระสุนฝังเข้าที่ด้านข้างเอว ใกล้กระดูกสันหลังเพียงเสี้ยวเดียว
ความเจ็บปวดอดทนได้ ขีดจำกัดก้าวข้ามได้ แต่ขีดจำกัดของการทำงานของร่างกายนั้นมีตัวเลขของมัน
จางเหลาซานพับตัวล้มลงข้างหน้าทันที นอนราบลงบนพื้น
กลัวว่าจะทำร้ายน้องวาฬเคี้ยวเล็ก เขาอดทนต่อความเจ็บปวดทั้งตัว พยายามเอื้อที่ให้เด็กมากที่สุด ไม่ยอมให้ตัวเองถล่มลงมาทับเด็กโดยตรง