เซี่ยเจี้ยนกั๋วทำท่าจะถอดรองเท้า
เซี่ยหลีวิ่งปร๋อ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วสูดหายใจลึก ๆ หลับตาลงอย่างแรง
ตะโกนใส่เซี่ยหลีที่วิ่งหนีไปแล้วว่า "แกกลับมานี่!
ยังพูดไม่จบเลย จะหนีไปไหน!?"
เซี่ยหลียืนห่างจากเซี่ยเจี้ยนกั๋วเป็นไกล กางแขนขึ้นป้องกันตัว ท่าทางระแวดระวัง
"ฉันกลับไปได้ แต่พ่อต้องไม่ตีฉัน
ถ้าพ่อตีฉัน ฉันจะไม่กลับไป"
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...
เซี่ยเจี้ยนกั๋วรู้สึกได้ถึงเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ความคิดถึง ความเสียใจอะไรก็ตาม หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความฉุนเฉียวและอึดอัดใจ
กัดฟันพูดว่า "ฉันไม่ตีแก! รีบกลับมานี่เดี๋ยวนี้!"
เซี่ยหลี: "ได้เลย~"
พูดจบ เธอก็เดินก้าวเล็ก ๆ วิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...
จะให้พูดยังไงดี เด็กคนนี้แอบซุ่มซ่าม ท่าทางน่ารำคาญขนาดนี้ จะให้โทษที่เขาอยากตีเธอตลอดเวลาได้ยังไง?
สมควรถูกตีจริง ๆ นั่นแหละ!