เซี่ยหลีเถียงอย่างไม่เกรงใจใครด้วยน้ำเสียงมั่นหน้า “ฉันกำลังพูดกับท่านอยู่นะ ท่านฟังอยู่หรือเปล่า?”
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: …
ถ้าสาวน้อยตรงหน้าเป็นลูกสาวแท้ๆ หรือหลานสาวแท้ๆ ของเขา รองเท้าคู่นี้ก็คงอยู่บนเท้าไม่ได้เหมือนกับเฒ่าเซี่ย!
เฒ่าเซี่ยเป็นคนซื่อตรง ไม่มีอะไรให้จับผิด ส่วนเฒ่าหลีก็เป็นสหายปฏิวัติที่ดีหัวใจบริสุทธิ์ แล้วทำไมถึงเลี้ยงลูกสาวออกมาเป็นเด็กด้านแบบนี้ได้!?
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้สงบลง ก่อนเอ่ยถาม “เธอบอกฉันมาว่าเธอคิดอะไรอยู่ ถึงได้วิ่งไปยื่นใบสมัครที่คณะกรรมการหมู่บ้านใต้สังกัดจริงๆ”
“รู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางสำเร็จ แล้วยังไปเสียเวลาทำเรื่องแบบนั้นอีก ตั้งใจทำให้คนอื่นโมโหใช่ไหม?”
เซี่ยหลีมองผู้บัญชาการกองพลหลิวที่ท่าทางใกล้จะเลือดขึ้นหน้าเพราะความโกรธเต็มที ก็อย่างใจดีเตือนสติให้เขารู้จักสำนึกในความผิดพลาดของตัวเองเสียบ้าง
“ท่านยังไปฟ้องพ่อฉันได้เลย แล้วฉันจะหาทางอื่นทำไม่ได้หรือไง?”
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: …
แล้วตอนนี้พ่อเธอก็เข้าข้างเธอ พ่อลูกคู่กันมากวนฉันใช่มั้ย?
เขาทำกรรมอะไรไว้ถึงได้มาเจอครอบครัวแบบนี้!
เซี่ยหลีไม่สนใจสีหน้าอาฆาตของผู้บัญชาการกองพลหลิว เอ่ยเตือนเขาอย่างจริงใจ “คราวนี้ฉันยื่นใบสมัครที่เกาะใต้ รอบหน้าถ้าท่านไปฟ้องเรื่องฉันอีก ใบสมัครของฉันจะไปโผล่ที่กวางตุ้งหรือที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”