ลูกสุนัขเครื่องกลขนาดจิ๋วตัวหนึ่ง — เจ้าของก้อนกลมโป่งอยู่กลางศีรษะ ดวงตาซ้ายมองขึ้นส่วนดวงตาขวามองลง ดูชวนขันแถมไม่ฉลาดเอาเสียเลย — แลบหัวออกมาจากพุ่มหญ้า
มันก้าวเดินแบบแข็งๆ ข้อต่อติดกันไปทั้งฝั่งราวกับผีดิบ เสียง "ต๊อก ต๊อก ต๊อก" แทงขาโลหะลงไปในดินเปียกโคลน แล้วดึงออกมาอย่างทรมาณ สะบัดโคลนกระเซ็นไปทั่ว บางส่วนกระเด็นโดนตัวมันเอง แต่มันก็ไม่รู้สึกตัวอะไร ส่ายหัวไปมาเดินตรงมาทางพวกเขา
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของทั้งคู่สามีภรรยาบิดเบี้ยวทันที
นี่มันอะไรกันแน่?
ฮั่นเซี่ยตอนนี้ลงสมรภูมิกันถึงขั้นเล่นของเล่นจิ๋วแบบนี้แล้วเหรอ?
แถมของเล่นที่ดูแค่แวบแรกก็ไม่ค่อยฉลาดแบบนี้ ดวงตาที่จงใจทำเป็นข้างขึ้นข้างลงแบบนั้น ไม่ใช่เพราะตั้งใจล้อเลียนพวกเขาหรอกเล่า?!
เทคโนโลยีในตอนนี้ยังจำกัด สามีภรรยาทั้งสองไม่เคยคิดเลยว่าสุนัขกลไกจะส่งภาพแบบเรียลไทม์ได้
ดาวเทียมของมี่กั๋วกับเม่าจื่อกั๋วยังทำไม่ได้เลย ฮั่นเซี่ยย่อมทำไม่ได้ยิ่งกว่า
พวกเขาจึงมั่นใจว่าสิ่งนี้โผล่มาบนสมรภูมิ แน่นอนละว่าเป็นการเยาะเย้ยพวกเขา กองไฟในใจลุกโชนขึ้นทันที
ผู้ชายสาปแช่งอยู่ในใจ ฮั่นเซี่ยนี่กล้าใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้ยั่วโมโหพวกเขา หวังให้เสียขวัญเสียทีเดียว ขำจริงๆ!
เขาส่งสายตาให้เมียทันที ทั้งคู่ถอยหลังอย่างเงียบเชียบ
แต่พอพวกเขาอยากหนี เจ้าสุนัขกลไกที่เดินแข็งทื่อแถมติดขาติดกันกลับไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป
มันไล่ตามตื๊อตรงมาทางพวกเขาไม่เลิก
ที่ซุ่มของพวกเขาแอบซ่อนไว้อย่างดี