เซี่ยต้าเป่ากดตัวลงแนบกับพุ่มไม้จนสุด ใบหน้าเคร่งขรึม โบกมือให้สัญญาณกับลูกน้องที่อยู่ในระยะที่มองเห็นเขา ก่อนจะลดเสียงต่ำลงกระซิบกับคนรอบกายว่า "ของที่ส่งมาจากเมืองจีนถึงแล้ว ฝ่ายบนสั่งให้ฉันเดินทางไป
พวกเธออยู่ที่นี่ห้ามขยับตัวโดยไม่ได้รับคำสั่ง รอฉันกลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"
เซี่ยต้าเป่าไม่กลัวศัตรูจะลอบโจมตีเสียเอง เพราะรอบด้านยังมีทหารหวยเซียอีกจำนวนมาก ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่กล้าแผลงฤทธิ์
แต่สิ่งที่เขากลัวก็คือพวกทหารหนุ่มใหม่เหล่านี้จะคิดไปเองทำไปเอง หัวร้อนด้วยความขัดมัน แล้ววิ่งไปปะทะกับศัตรูตรง ๆ
เมื่ออาวุธลับของพวกเขามาถึงแล้ว การบุกเข้าไปตอนนี้ก็คือการสละชีวิตโดยไร้ความหมาย ไม่มีความจำเป็นเลยแม้แต่น้อย
ถ้าอยากแก้แค้น พวกเขามีวิธีแก้แค้นอีกเพียบในภายหลัง
ตอนที่ออกเดินทางมาครั้งแรก เขาเคยรู้สึกว่าคำที่ป้าเล็กพูดเรียกพวกเขามาประชุมด้วยกันมันชั่วเกินไป ไม่ควรทำแบบนั้น
แม้เขาจะรับได้ คนอื่นคงขัดกับจรรยาบรรณของตัวเองไม่ได้
แต่ตอนนี้มองกลับไป จากสงครามครั้งนี้ แม้ป้าเล็กไม่ได้บอก "แผนชั่ว" นั้นไว้ก่อน คนอื่นก็คงคิดหาวิธีทำลายพวกเวียดนามเหล่านี้อยู่ดีจนได้
ในสถานการณ์แบบนี้ แม้แต่เด็กเล็กยังถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ ชาวบ้านเหล่านี้ไม่ได้บริสุทธิ์อะไรเลย
คนพวกนี้ถึงกับใช้ทั้งเด็ก คนชรา และสตรี มีส่วนร่วมกันทั้งคน แล้วจะเรียกว่าไม่เกี่ยวข้องได้ยังไง?
พวกเขาเห็นหน้าจริงจังของหัวหน้าหมู่เซี่ย ก็รู้ทันทีว่าอาวุธที่ฝ่ายบนสั่งมาให้ถึงแล้ว
แม้ไม่รู้ว่าอาวุธนั้นจะใช้ได้จริงหรือไม่ แต่เห็นหัวหน้าหมู่ที่เคยหมดอาลัยตายอยากฟื้นคืนมาเป็นเลือดเนื้ออีกครั้ง ใจของทุกคนก็เบาหวิวขึ้นมาบ้าง
ทั้งหมดทำสัญญาณมือตอบเซี่ยต้าเป่าทันที บอกว่ารับทราบแล้ว ให้รีบไปได้