“ไว้ก่อน ช่วยประคองคนขึ้นเร็ว ๆ อย่าให้โดนถูกับกระดูกปรักที่กระจายอยู่บนพื้นอีก!” มีคนตะโกนลั่นขึ้น
ไม่ทันจะรอให้บรรดาญาติที่อยู่ใกล้ ๆ ลงมือ เหล่าทหารหนุ่มที่เฝ้าอัฐิอยู่แถวไกล ๆ ซึ่งพุ่งเข้ามาถึงศูนย์กลางเหตุการณ์แล้วนั้น ก็ระมัดระวังประคองยายขึ้นเรียบร้อยแล้ว
ไม่ใช่แค่กังวลว่ายายอายุมากแล้ว กลัวว่าจะล้มแล้วมีปัญหาอะไรขึ้นมา แต่ยังกลัวว่ากระดูกปรักที่กระจายอยู่บนพื้นจะได้รับความเสียหายซ้ำเติมอีกครั้ง
ทหารหนุ่มสองนายที่สีหน้าไม่ดีไม่แพ้กัน คุ้มประคองยายทั้งซ้ายทั้งขวา แทบจะลากยายขึ้นไปยืนด้านข้างทันที
ยายร้องไห้จนน้ำตาไหลพรากทั้งหน้า รู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง เสียงติดขัดในคอว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ฉันแค่อยากให้เด็กสองคนนั้นระวังตัว ตอนที่ลุกขึ้นขาก็เซไม่ได้ตัว……
ฉันขอโทษเด็ก ๆ เหล่านั้น ฉันอยากขอโทษครอบครัวของพวกเขา ฉันอยากชดเชยความเจ็บปวดที่พวกเขาได้รับ……”
เอาใจตนเองเทียบใจผู้อื่น แค่ตนเองเสียลูกชายยังเจ็บปวดขนาดนี้ ครอบครัวของทหารผู้พลีชีพคนอื่นที่เสียคนที่รัก ย่อมต้องเจ็บปวดไม่แพ้กันแน่นอน
นี่ตนเองไปทำเรื่องอะไรลงไป!!!
คำขอโทษของยายเต็มเปี่ยมด้วยความจริงใจ แต่ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันเงียบงัน ไม่มีใครตอบรับความรู้สึกเสียใจอยากชดเชยของยายเลย