มือที่วางอยู่ข้างกายของเซี่ยหลีกำแน่นจนดังกรอบแกรบ รอยยิ้มบนใบหน้าบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย
ความอึดอัดที่เคยจุกอยู่ในใจสลายหายไปอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงความรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะต่อยใครสักคน อยากจะจับลู่ติ้งหยวนกลับมาจากระหว่างทางไปสนามรบให้ได้ แล้วซ้อมให้เข็ด
ไม่ผิดหรอก ที่ว่าหมาแก่ก็คือหมาแก่ ต่อให้เปลี่ยนนิสัยไปแล้ว แต่อุปนิสัยดั้งเดิมก็ยังยากจะเปลี่ยน!
ทหารหนุ่มคนนั้นถูกท่าทางของเซี่ยหลีที่ยิ้มสดใสแต่กลับทำให้รู้สึกเย็นวาบแปลก ๆ ข่มขวัญจนหดคอ
เขารีบยัดตะกร้าเล็ก ๆ ใส่ในอ้อมแขนของเซี่ยหลีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แล้วเอ่ยขอลา
"จ่าหมวดเซี่ย ของส่งถึงแล้ว กระผมขอกลับก่อนนะครับ!
จ่าหมวดเซี่ย ลาก่อนครับ!"
พูดจบก็หมุนตัววิ่งหนีไปอย่างลุกลี้ลุกลน
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีมองทหารหนุ่มคนนั้นที่เดินหนีแบบลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนหนูน้อยเหมือนกับจ้าวเฉียงในอดีตจนต้องนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง
เธอไม่กินคนสักหน่อย
จ่าหมวดเซี่ยผู้ไม่กินคน กินข้าวเย็นเสร็จก็รีบนอนลงบนเตียง เตรียมตัวหลับแต่หัวค่ำ
ช่วงนี้โลกภายนอกวุ่นวายกว่าเดิม เธอไม่คิดจะไปห้องแล็บลับ