ลู่ติ้งหยวนไม่ได้เถียงกับนางเช่นกัน เรื่องจริงที่ว่าถ้าลงมือกันจริง ๆ ใครจะแพ้ชนะยังไม่รู้ ไม่ได้พูดออกมา แต่กลับใช้เสียงที่เย็นชาที่สุดพูดคำที่ไร้ยางอายที่สุด
“ในเมื่อฉันได้รับคำตอบจากเธอแล้ว ฉันก็ต้องขึ้นสนามรบเพื่อทำตามสัญญาของเรา และต้องพาหลี่ชิ่งหนานกลับมาจากสนามรบอย่างปลอดภัยให้ได้”
เซี่ยหลี: ...
นางยังมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าประโยคนี้ของมันกำลังหยอกล้อนางอยู่
บางครั้งนางก็รู้สึกว่าการกระทำของลู่ติ้งหยวน มันเป็นแบบหมา ๆ ที่ทำตัวเคร่งขรึมจริงจัง
ถ้าจะบอกว่าเขาเป็นแค่หมา ก็ใช่ แต่เขาก็จริงจังพอตัว แต่ถ้าจะบอกว่าเขาแค่จริงจังและตรงไปตรงมา แต่บางครั้งการกระทำของเขา ก็มีความจริงจังเจือด้วยความเพี้ยนเล็กน้อย
ก็ทำให้คนรู้สึกพูดไม่ออกจริง ๆ
เซี่ยหลีทำหน้าบึ้ง ยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้มมองคนที่ใจกล้าพอจะทำเรื่องแบบนี้ตรงหน้า สองมือกำปลายผ้าแดงที่ผูกเป็นปมไว้แล้วทั้งสองข้างออกแรงดึง
“แคร่ก~”
ผ้าแดงถูกผูกให้แน่นที่สุด รัดจนลู่ติ้งหยวนต้องรีบหุบปากทันที กลับมาเป็นสีหน้าไร้อารมณ์เช่นเดิม
เซี่ยหลีผูกปมตายบนพื้นฐานนั้น ยังไม่หายคันไม้คันมือ ก็ผูกปมตายซ้ำอีกหลายปมติด ๆ กัน
“ผู้ชายบางทีไม่ควรพูดมาก ไม่งั้นจะถูกคนอื่นอิจฉา รู้หรือยัง?”
ลู่ติ้งหยวน: ...