หลายคนทานอาหารเย็นเสร็จก็เตรียมตัวพักผ่อนกันแต่เช้า
ห้องของเซี่ยหลีอยู่ทางขวามือสุดของชั้นนี้ ห่างจากห้องเธอไปสองห้องเป็นห้องของลู่ติ้งหยวนกับผู้การหวัง ส่วนที่เหลือก็เป็นห้องของนักโทษกับทหารหนุ่มอีกนาย ห้องรอบๆ เธอล้วนเป็นคนของพวกเขาทั้งนั้น
เซี่ยหลีนอนลงบนเตียง ช่วงบ่ายนอนมากไปหน่อย พอตกค่ำก็เริ่มนอนไม่หลับ
เธอขยับหูฟังเบาๆ แล้วหันศีรษะไปทางประตู รู้สึกแปลกๆ อยู่ในใจ
รอบๆ หลายห้องล้วนเป็นคนของพวกเขา แต่ประตูกลับเปิดปิดเป็นระยะ ไม่ถึงสองนาทีก็เปิดปิดอีกครั้ง
เรื่องนี้ผิดปกติชัดๆ
เธอลุกขึ้นนั่ง กำลังจะออกไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น ประตูก็ถูกเคาะดังขึ้น
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
"เซี่ยหลี ยังไม่นอนหรือ?"
เป็นเสียงของลู่ติ้งหยวน
เซี่ยหลีลุกจากเตียงไปเปิดประตูทันที ก็เห็นลู่ติ้งหยวนยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก
ลู่ติ้งหยวนมองหญิงสาวตรงหน้าที่แก้มยังแดงระเรื่ออย่างมีสุขภาพดี ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาของเขาแฝงความประหลาดใจเล็กน้อย
เขายื่นกล่องยาให้เธอ
"ข้าวเย็นอาจไม่ค่อยสะอาด เธอจะกินยาไหม?"
แต่ดูจากสภาพของเซี่ยหลีตอนนี้ และประตูที่ไม่เคยเปิดออกเลย อย่างไรก็ไม่ดูเหมือนคนที่ต้องกินยาแบบนี้
เซี่ยหลีก้มลงมองครู่หนึ่ง ก็เห็นตัวหนังสือชัดเจนบนกล่องเขียนว่า "เตตราไซคลิน"