เซี่ยหลีพยักหน้า แม้ศีรษะจะหันไปทางลู่ติ้งหยวน แต่สายตากลับไม่ได้ละจากชายที่คลุมดำบนศีรษะคนนั้นแม้แต่น้อย
“นี่มันอะไรกัน? สมัยใหม่สังคมใหม่แล้ว การคุ้มกันเชลยยังต้องย้อนยุคขนาดนี้เลยเหรอ?”
มองยังไงก็ทำให้คิดได้แค่สามแบบ “นักโทษที่กำลังจะขึ้นไปบนตะแลงแกงในสมัยโบราณ” “โจรปล้นธนาคาร” “ตัวประกันที่กำลังจะถูกฆ่า” เท่านั้น
ลู่ติ้งหยวนเหลือบมองคนบนรถคันแรก ใบหน้าไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรมากนัก เพียงพูดว่า “ยังไงก็เป็นบุคลากรหน่วยงาน ถ้าเราคุ้มกันกลับไปแบบนี้ ให้คนอื่นเห็นหน้าเขาก็จะส่งผลเสีย”
เซี่ยหลี: …
เซี่ยหลีมีเหตุผลมากพอที่จะสงสัยว่าแนวคิดการมัดแบบห้าดอกนี้เป็นความคิดของกองพลเกาะใต้เอง
ไม่เช่นนั้นแค่คุ้มกันคนเดียว คนสิบกว่าคนของเกาะใต้ยังไม่สามารถปกป้องความปลอดภัยของเขาได้เหรอ?
แต่ไม่นานเซี่ยหลีก็เข้าใจ
คนสิบกว่าคนนี้ไม่ได้ปกป้องความปลอดภัยของชายหน้ากากดำคนนั้น แต่กำลังปกป้องความปลอดภัยของเธอต่างหาก
“คนที่ควรได้รับการปกป้องมากที่สุด” ถูกจัดให้อยู่รถคันหน้าที่อันตรายที่สุด