เซี่ยหลีคราวนี้อยู่ในรถอย่างว่าง่าย ไม่ได้ตามลู่ติ้งหยวนพวกเขาเข้าไปข้างในด้วย
หนึ่งคือข้างในวุ่นวายเกินไป เธอเป็นแค่ผู้มีพลังสายฟ้า ไม่ใช่ผู้มีพลังไฟ ถึงเข้าไปก็แก้ปัญหาอะไรได้ไม่มาก
อีกอย่างตอนนี้ลู่ติ้งหยวนกับพวกเขาดูเธอเข้มงวดมากเป็นพิเศษ ถ้าเธอเข้าไปคนอื่นคงเสียสมาธิ
คิดไปคิดมา เซี่ยหลีจึงมองไปที่จ้าวเฉียง: “นายตามเข้าไปช่วยอพยพผู้คนด้วยก็แล้วกัน ฉันมีไป๋ถังอยู่ข้างๆ พอแล้ว”
เห็นจ้าวเฉียงทำท่าจะพูด เธอก็พูดไม่เกรงใจเท่าไหร่: “ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ ฝีมือนายยังสู้ฉันไม่ได้เลย
แล้วไม่ใช่แค่ลู่ติ้งหยวนที่เป็นนายของนาย ฉันก็ด้วย
รีบไปอพยพผู้คนให้เร็วที่สุด ข้อสำคัญที่สุด คือรักษาชีวิตตัวเองให้ปลอดภัย”
อย่ามาพูดกับเธอว่าหน้าที่ของทหารคือต้องปกป้องประชาชน ณ จุดนี้ของเขา ชีวิตใครก็เป็นชีวิต แต่คนใกล้ชิดก็สำคัญกว่าคนแปลกหน้าอยู่ดี
ตั้งใจจะปฏิเสธอยู่แล้ว แต่ถูกอุดทุกทางจนจนมุม จ้าวเฉียง: ...
ผู้บังคับหมวดครับ ให้ผมไปแทนไป๋ถัง ไม่ใช่ว่าคุณรังแกได้แค่ผม แต่สั่งไป๋ถังไม่ไหวจริงๆ ใช่ไหม?