เซี่ยหลีไม่ได้โกรธเพราะเรื่องของต้าเป่าจริง ๆ หรอก จึงพยักหน้าพูดว่า "ได้ งั้นเรากินข้าวกันก่อนเถอะ"
พอทุกคนกินข้าวเสร็จ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงเล็กน้อย เซี่ยเจี้ยนกั๋วยังคงนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ทำท่าทางตั้งใจฟังวิทยุอยู่
เซี่ยหลีเห็นท่าทางของเขาในตอนนั้น ก็รู้ทันทีว่าเขากำลังรอต้าเป่าอยู่
เหมือนกับตอนก่อน ๆ ที่เธอไปอู่ต่อเรือทุกคืน พ่อของเธอก็จะนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างโต๊ะแบบนี้ รอจนกว่าเธอจะกลับมาแล้วถึงจะไปนอน
ความห่วงใยของคนรุ่นก่อนไม่เคยเอ่ยปาก พวกเขาเพียงแค่ทำเงียบ ๆ ให้คนไม่ตั้งใจสังเกตก็แทบจะไม่รู้สึกเลย
เซี่ยหลีเองก็รู้สึกว่าเรื่องของต้าเป่าครั้งนี้มีความผิดปกติอยู่บ้างเหมือนกัน
ลูกตัวเองแต่ก่อนพอเลิกเรียนก็รีบกลับบ้านมาทำการบ้านทันที แทบจะอยากสู้กับหนังสือเป็นพันรอบทุกคืน แล้วก็ไปเรียนภาคค่ำกับเธอ กลับมาก็อ่านหนังสือต่ออีกสักพักแล้วค่อยนอน
วันนี้ไม่เพียงแต่ไม่กลับมาอ่านหนังสือแต่หัวค่ำ แม้แต่คอร์สภาคค่ำที่เฝ้าคิดถึงมาตลอดก็ยังพลาด ถ้าไม่มีความผิดปกติอะไรจริง ๆ ใครจะเชื่อ