เซี่ยหลีเดินจากหน้าประตูเขตทหารเข้ามาเรื่อย ๆ ก็ได้ยินเสียงหลายครอบครัวกำลังทะเลาะกันเสียงดังและด่าเด็ก
เสียงนั้นแหลมเสียดหูมาก เสียงเด็กร้องไห้ระงมยิ่งทำให้หูอื้อ
ในเขตทหารแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ทหารคนไหนที่แค้นลูกตัวเองไม่ขึ้นก็เคยตีลูกบ้างทั้งนั้น
แต่ที่ต่างจากเมื่อก่อนคือ เมื่อก่อนในเขตทหารมีแต่ผู้ชายฝ่ายเดียวที่ตีด่าเด็ก ไม่มีใครเข้าไปห้าม
แต่วันนี้ดูเหมือนจะมีผู้หญิงเข้ามาห้าม
เซี่ยหลีฟังเสียงวุ่นวายโกลาหลจากบ้านเหล่านั้น ก็แอบปลื้มใจในใจว่าลูกชายตัวเองเป็นเด็กที่ไม่ค่อยสร้างปัญหา
ไม่อย่างนั้นถ้าให้เธอต้องเลียนแบบทหารคนอื่น ๆ ที่ต้องตีลูกทุกวัน บางทีวันไหนเธออารมณ์ขึ้นก็อาจจะตีลูกจนพิการไปข้างหนึ่งก็ได้
จะมีใครสักกี่คนที่อดทนกับเด็กได้ขนาดนั้น?
เซี่ยหลีกลับถึงบ้าน ล้างมือเตรียมกินข้าว