หลิวฮุ่ยหมินเริ่มเก็บตัวเงียบไปแล้ว ทั้งคนดูเหมือนจะชาไปหมด นั่งยองๆ ลงไปศึกษาชิ้นส่วนสองชิ้นที่เซี่ยหลีเพิ่งหยิบขึ้นมา เหมือนหุ่นเชิด "โครงการวิจัย" ที่ไร้หัวใจ
นักเรียนอีกหลายคนก็เกร็งไปหมด สายตาแทบไม่ละจากเซี่ยหลี กลัวว่าเซี่ยหลีจะหยิบอะไรออกมาอีกสักอย่าง แล้วสั่งให้พวกเขาเริ่มตั้งโครงการวิจัยทันที
นับรวมช่วงเรียนปริญญาตรีทั้งหมด พวกเขาเกี่ยวข้องกับวงการอุตสาหกรรมทหารรวมๆ ก็ไม่ถึง 5 ปี และช่วงปีแรกๆ นั้น เรียกว่าเรียนวิชาอุตสาหกรรมทหารก็ไม่ถูก ที่จริงคือเรียนฟิสิกส์กับคณิตศาสตร์มากกว่า
ภาระอันใหญ่โตขนาดนี้ พวกเขาแบกรับไม่ไหวจริงๆ นะ!!!
แต่บางครั้งชีวิตคนเราก็เต็มไปด้วยเรื่องไม่สมหวังถึงแปดเก้าในสิบ ยิ่งกลัวอะไรก็ยิ่งเจอสิ่งนั้น
เมื่อเซี่ยหลียื่นมือไปหาชิ้นส่วนเครื่องจักรอีกครั้ง หัวใจของนักเรียนทุกคนก็แทบกระตุกขึ้นไปอยู่ที่ลำคอ
เซี่ยหลีหันไปมองฉีเซี่ยวเซี่ยว ผู้ที่มีสภาพจิตใจสดใสตลอดเวลาและชอบออกอาการเกินเหตุสักหน่อย "ฉันจำได้ว่าเธออยากวิจัยขีปนาวุธในอนาคต?"
ฉีเซี่ยวเซี่ยวหลังตรงขึ้นมาทันที เหมือนหมาที่ตื่นเต้น รีบยื่นหน้าเข้าไปใกล้เซี่ยหลีด้วยความตื่นเต้น น้ำเสียงกระฉับกระเฉงพูดว่า "ใช่ค่ะ อาจารย์ หนูอยากสร้างขีปนาวุธ"
เรื่องเครื่องจักรในเหมืองกับขีปนาวุธเกี่ยวกันด้วยเหรอ? อาจารย์ของพวกเขาเก่งจริงๆ สมกับเป็นลูกศิษย์ของเหลยคง!!!
เซี่ยหลีพยักหน้า ใช้ปากกาในมือชี้ไปที่ชุดปริซึม "ไปถอดอันนั้นออก แล้ววาดเส้นทางแสงลงบนมัน"
งานนี้สำหรับนักศึกษาปริญญาโทสาขาอุตสาหกรรมทหารพวกนี้ถือว่าง่ายมาก แม้แต่นักเรียนมัธยมปลายที่เรียนฟิสิกส์ธรรมดาๆ ก็ทำได้