เหล่าทหารรักษาการณ์รีบลงมือทันที ยกกล่องเครื่องมือวิ่งเข้าไป ตัดไฟก่อน แล้วก็ลงมือรื้อของหน้างานเลย ท่าทางคล่องแคล่วจนน่าเวทนา
เหล่านักเรียนก็รู้งาน รีบเข้าไปช่วย หยิบกระดาษปากกา คนไหนถนัดก็ถือเครื่องวัด ต่างยืนตัวตรงอย่างว่าง่ายอยู่ข้างเครื่องจักร เตรียมจดโครงสร้างด้านในของเครื่อง และบันทึกข้อมูลให้ละเอียดถึงมิลลิเมตร
ทุกคนในที่นั้น รวมถึงคนงานเหมืองที่อยู่ไม่ไกล ต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย กลัวว่าเซี่ยหลีจะโมโหหนักจริง ๆ แล้วไล่ทุกคนออกกลางคัน หรือบ้าไปตีทุกคนให้หมด
ตอนนี้แม้แต่เหล่าเต้าและจ้าวกัง สองคนที่ไม่เห็นด้วยกับการที่เซี่ยหลีจะรื้อเครื่องมาตลอด ก็ยังกลั้นหายใจ ไม่กล้าคัดค้านอะไรแม้แต่คำเดียว
เหล่าคนงานมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าจะควรกลับดีหรือไม่
จ้าวกังถอนหายใจ สะบัดมือให้พวกเขา แล้วพูดกับเลขาเสียงเบา "แจ้งคนงาน ให้พวกเขากลับบ้านได้วันนี้"
"พัดลมระบายอากาศต้องเปิดไว้ ต้องเปิดให้สุดแรงด้วย ต้องรับประกันความปลอดภัยภายในอุโมงค์ให้ได้"
"นายหาคนดูแลพัดลม แล้วเอาเครื่องวัดแก๊สอีกเครื่องมา"
เลขา: "ได้ครับ!"
เหล่าคนงานทยอยกันออกไป เซี่ยหลีกับพวกถึงได้เริ่มทำงานกันจริง ๆ