ชายคนนั้นถึงกับคลั่งทันที ดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่ทหารหนุ่มสองนายที่กดตัวเขาอยู่นั้นใช้แรงมหาศาล เขาจึงแหกออกไปไม่ได้เลย
เขาถลึงตาแดงก่ำจ้องเซี่ยหลี คำรามใส่ "ฉันจะฆ่าแก!!!"
เซี่ยหลียักไหล่ "แค้นได้แต่ทำอะไรไม่ได้"
ก็มาถึงเขตทหารแล้ว คิดจริงๆ เหรอว่าตัวเองจะออกไปจากที่นี่ได้?
โวยวายแบบนั้นจะมีประโยชน์อะไร? เธอยืนอยู่ตรงนี้เขายังข้ามมาไม่ได้เลย เขาจะจับตัวเธอไป ยังจะหวังให้เธอแสดงสีหน้าดีๆ ใส่ตอนเขาพูดข่มขู่หรอกเหรอ?
เล่นอะไรกัน?
ผู้การไป๋: ...
ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น: ...
ต้องยอมรับว่า ผู้หญิงคนนี้พูดจารู้เรื่องทำให้คนโมโหจริงๆ
ผู้การไป๋ตบไหล่เซี่ยหลี ถอนหายใจยาว "เธอกลับไปก่อนเถอะ ถ้ามีผลยังไง ฉันจะแจ้งให้เธอรู้"
เซี่ยหลีพยักหน้า "ได้ค่ะ"
กลับมาแล้วกู้อวิ๋นอี้ก็แยกย้ายไปเอง ไม่ได้กลับมาหาเซี่ยหลีอีก เซี่ยหลีคิดว่าคนคนนี้น่าจะถอดใจแล้ว ใจก็โล่งขึ้นมา
กลับบ้านอย่างมีความสุขพร้อมกับแบกกระจาดไม้ไผ่ของตัวเอง แบ่งครึ่งหนึ่งไว้ที่บ้าน อีกครึ่งหนึ่งเก็บซ่อนไว้กินเล่นประจำ
คนกลุ่มนี้ เห็นได้ชัดว่ามีจรรยาบรรณทางวิชาชีพมากกว่ากลุ่มก่อนๆ
เซี่ยหลีรออยู่อย่างนั้น ครึ่งเดือนเต็ม ผู้การไป๋ถึงได้มาที่บ้านเธอ เพื่อบอกผลของเรื่องนี้ให้เธอฟัง