กู้ยุนอี้ไม่ถือสาที่เซี่ยหลีจงใจหลบสายตาของเขา ถอนสายตากลับ มองตรงไปข้างหน้า
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก คุณก็เคยสอนความรู้ให้ฉันเหมือนกัน การมีน้ำใจต่อกันไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง?
อีกอย่างฉันเองก็เป็นทหาร การปกป้องชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนคือหน้าที่ของฉัน”
คิดไปคิดมา เขาก็เตือนเซี่ยหลีว่า “พูดถึงเรื่องนี้ ฉันยังมีอีกเรื่องต้องขอโทษคุณ
แต่ก่อนฉันเคยสัญญากับคุณไว้ว่า ถ้ามีฉันอยู่ จะคอยกันพวกที่หมายหัวครอบครัวคุณ ไม่ให้พวกเขามาสอบปากคำรบกวนพวกคุณอีก
แต่ตอนนี้เรื่องของเหลยคงดังใหญ่โตเกินไป คุณถูกผลักออกมาอยู่แถวหน้าอยู่แล้ว เป็นคนที่สนิทกับเหลยคงที่สุด
พวกนั้นอาจจะไม่ยอมรักษาหน้าให้ครอบครัวฉันตลอดไป ต่อไปคุณต้องระวังตัวให้มาก”
เซี่ยหลีมองเขา ตอบอย่างตรงไปตรงมา
“นั่นมันเรื่องของครอบครัวฉันเอง คุณช่วยมาได้ขนาดนี้ก็ขอบคุณมากแล้ว ไม่ใช่หน้าที่ของคุณ”
กู้ยุนอี้ลุกขึ้นยืน ปัดรอยยับบนเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย สายตาจริงจัง มองเซี่ยหลีด้วยรอยยิ้มที่เจือความขมเล็กน้อย
“คุณรู้ความคิดของฉันดี ต่อให้คุณไม่ชอบฉัน ความคิดนี้ก็ไม่เปลี่ยน
ตอนนั้นฉันพูดอะไรไว้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น ฉันจะรอคุณ”
พอเห็นเซี่ยหลีขมวดคิ้วเหมือนจะปฏิเสธ เขารีบพูดต่อให้จบ
“คุณไม่ต้องรู้สึกเป็นภาระกับความดีที่ฉันมีให้
ฉันดีกับคุณเพราะฉันชอบคุณ ฉันดีกับคุณแล้วฉันรู้สึกมีความสุข