"เปรี้ยง——!"
"อ้าาาา!!!!"
ขณะที่ฟูเจี้ยนหัวกำลังเหนี่ยวไกปืน ระเบิดมือชิ้นหนึ่งก็พุ่งโผล่มาจากที่ไหนไม่มีใครรู้ พุ่งตรงลงกลางกลุ่มคนที่กำลังไล่ตาม
ฝุ่นดินพุ่งสูงกว่าสองเมตรขึ้นจากพื้นทันที คนที่อยู่ใกล้จุดระเบิดถูกระเบิดกระเด็นไปทั้งหมด คนที่อยู่กลางสุดแทบไม่เหลือสภาพร่าง
พร้อมกันนั้น ฟูเจี้ยนหัวที่กำลังเหนี่ยวไกอยู่ก็รู้สึกปวดแสบที่บ่า ทั้งตัวถูกเตะกระเด็นออกไป
แม้นิ้วจะเหนี่ยวไกลงไปแล้ว แต่แรงเตะนั้นรุนแรงเกินไป แขนที่ถือปืนเบี่ยงเบนทิศทางไปทั้งแขน ไม่เพียงตัวถูกเตะกระเด็น กระสุนก็พลาดเป้า ยิงลงพื้นข้าง ๆ จางเหลาซาน ทำให้ใบไม้ร่วงฟุ้งขึ้นเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
เซี่ยหลีที่วิ่งเร่งความเร็วมาตลอดทางเห็นจางเหลาซานที่แม้จะคลานไปตามพื้นจนลากเลือดยาวเหยียด ก็ยังพยายามปกป้องนากน้อยไว้ให้ดี แม้รูม่านตาจะเลื่อนลอยไร้จุดโฟกัสแล้วก็ยังคลานต่อไปข้างหน้า หัวใจเธอก็จุกขึ้นมาทันที
ชายที่เล็งปืนใส่จางเหลาซานถูกเธอเตะจนหน้าคะมำลงกับพื้น เป็นตายไม่รู้ ระเบิดถล่มลงไป 4 คน ที่เหลือต่างวิ่งหนีกระเจิง คงแพ้พ่ายหนีไปเลย
แต่ตอนนี้เซี่ยหลีกลับไม่มีเวลาสนใจคนอื่น รีบเข้าไปตรวจสภาพของจางเหลาซานกับน้องไห่ทาทันที
น้องไห่ทาเงยตาดำวับวาบมองผ่านบ่าของจางเหลาซาน เห็นว่าแม้นมาถึงเสียที หยดน้ำตาเม็ดใหญ่เริ่มคลอเบ้า ความอัดอั้นขุ่นมัวในใจที่กลั้นไว้ทั้งหมดระเบิดออกมาในพริบตา
"ว้าาาา!!!!!"
เซี่ยหลีเจ็บปวดในใจยิ่งนัก รีบปลอบโยน "ไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะ แม่นี่แล้ว!
แม่จะพาพวกเราไปที่ปลอดภัยก่อน แล้วจะแก้แค้นให้แน่นอน"