คนในรถทหารเห็นพวกเซี่ยหลีเดินทางมาเป็นขบวนแบบนี้ก็ตกใจไม่น้อย เพราะทั้งคณะดูสภาพย่ำแย่จนน่าใจหาย
ไม่ว่าจะเป็นภาพผู้หญิงอุ้มชายใหญ่วิ่งมา หรือผู้หญิงอุ้มชายใหญ่ที่มีเด็กนั่งอยู่บนตัก พวกเขาก็ไม่เคยเห็นสักครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้น ชายในเครื่องแบบทหารที่ถูกอุ้มมานั้นเต็มตัวไปด้วยเลือด ดูท่าทางบาดเจ็บสาหัส
แต่คนในรถไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เพราะพวกเขาเห็นตัวเป้าหมายแล้ว: น้อยวาฬเคียว
"เอี๊ยด—!"
รถหลายคันเบรกฉับพลัน
โชคดีที่เซี่ยหลีกับจางเล่าสามต่างสวมเครื่องแบบทหารกันทั้งคู่ แถมอินทรธนูบนบ่าของเซี่ยหลีก็เด่นชัดเกินไป เหล่าทหารจึงรู้ทันทีว่าเป็นฝ่ายเดียวกัน ไม่ได้เข้าใจผิดว่าเป็นพวกลักพาตัว
ทหารปลดปล่อยหลายนายกระโดดลงจากรถทันที วิ่งฝ่าฝืนมุ่งหน้าไปยังเซี่ยหลี
"ท่านสมาชิก ท่านพาเด็กกลับมาได้แล้วสินะ? เด็กบาดเจ็บหรือไม่?"
"อาการบาดเจ็บของท่านสมาชิกผู้นี้เป็นอย่างไร พวกเรามีแพทย์ทหารมาด้วย รีบให้ตรวจดูก่อน!"
"ท่านสมาชิก โปรดวางผู้บาดเจ็บลงบนเปล!"
คนมากมายพุ่งเข้าหาเซี่ยหลี เธอวางจางเล่าสามลงบนเปลทันที แล้วสอดตัวหลบมือของคนอื่น ดึงน้อยวาฬเคียวมากอดไว้ในอ้อมแขน
เธออธิบายกับทุกคนด้วยความเร็วสูง "กระสุนฝังเข้าไปที่ปอดของเขา ปอดรั่วแบบแรงดันสูง ฉันใส่ท่อระบายอากาศไปแล้ว พวกคุณต้องรีบทำการผ่าตัดโดยเร็วที่สุด"
"ซี้~"
แพทย์ทหารหลายคนวิ่งมาถึงตัวจางเล่าสาม เมื่อเห็นท่อปากกาที่เสียบอยู่บนร่างของเขา ต่างสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกัน
แพทย์หญิงวัยกลางคนที่ดูอายุราว 50 ต้น ๆ เบิกตาโตด้วยความตกใจ "ท่อนี้คุณใส่ให้เขาเองเหรอ!?"