“พอแล้ว พูดมา พวกเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด” ผู้แพ้ต้องเก็บกระดาน จักรพรรดิเจี้ยนยกแขนเสื้อขึ้น ก่อนหยิบหมากเก็บกระดานอย่างยอมจำนน
“ได้ยินว่าพระบิดาทรงประสงค์จะส่งรองเจ้ากรมเสิ่นไปอี้โจว ลูกก็อยากไปด้วย” เซี่ยเฉิงเจ๋อเปิดเผยจุดประสงค์ตรงไปตรงมา
“อ้อ?” จักรพรรดิเจี้ยนมิได้เงยหน้า ยังคงเก็บหมากต่อไป “อี้โจวอยู่ห่างไกล ทั้งแต่เล็กเจ้าก็ไม่เคยออกจากเมืองหลวง เกรงว่าเจ้าคงไม่รู้ว่าภายนอกเป็นเช่นไร มิได้เจริญรุ่งเรืองและสงบสุขดังเมืองหลวง...”
ก่อนราชวงศ์เจี้ยนอันจะสถาปนาขึ้น เคยมีราชวงศ์ล่มสลายไปนับไม่ถ้วน ส่วนใหญ่ล้วนเกิดจากภัยพิบัติและภาษีอากรอันโหดร้าย ทำให้ราษฎรทุกข์ยากแสนสาหัส เมื่อเกิดทุพภิกขภัยรุนแรงถึงขั้นต้องขายบุตรขายธิดา ผู้คนที่สิ้นหวังจึงลุกฮือก่อกบฏ สุดท้ายราชวงศ์เน่าเฟะเหล่านั้นก็ถึงคราวดับสูญ
อดีตฮ่องเต้มีชาติกำเนิดเป็นขอทาน เมื่อขึ้นครองราชย์จึงนำบทเรียนจากราชวงศ์ที่ล่มสลายในอดีตมาเป็นเครื่องเตือนใจ ทรงทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อผาสุกของราษฎร
ทว่าแผนที่ของราชวงศ์เจี้ยนอันกว้างใหญ่เกินไป กว้างใหญ่จนราชโองการไปไม่ถึงเพราะอยู่ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว กว้างใหญ่จนท้องพระคลังที่ว่างเปล่าไม่อาจแผ่พระเมตตาไปถึงปวงประชาได้ สิงโตทรงอำนาจตัวมหึมาหิวโซจนผอมโซมานานแล้ว ทว่าพายุฝนยังคงโหมกระหน่ำ ลมหนาวและหิมะยังคงกัดกร่อน ฝูงหมาในโลภมากจ้องตะครุบเหยื่ออยู่ข้างกาย ส่วนลูกสิงโตตัวน้อยยังอยู่ในห่อผ้า ไม่รู้เลยว่าลมฝนกำลังจะมาเยือน และความตายใกล้เข้ามาแล้ว
แม้สิงโตทรงอำนาจจะขู่ฝูงหมาในเหล่านั้นได้ แต่ก็ไม่อาจต้านทานภัยธรรมชาติที่คอยกลั่นแกล้ง จักรพรรดิเจี้ยนทรงทราบดีว่าเจ้ากรมพระคลังกล่าวถูกอยู่ประโยคหนึ่ง หากยังไม่ปรับปรุงเขื่อนแม่น้ำหมินเจียง อี้โจวอาจกลายเป็นผืนร้างในวันข้างหน้าอย่างแท้จริง และหากปล่อยให้มีเมืองร้างเป็นแห่งแรก ขุนนางทั่วทุกหัวเมืองก็จะเอาเยี่ยงอย่าง ฝูงหมาในจะฉวยโอกาสยามบ้านเมืองอ่อนแอ แล้วราชวงศ์เจี้ยนอันก็จะเดินสู่หนทางแห่งความพินาศด้วยมือตนเอง จนสูญสิ้นไปในที่สุด