“คนงาม เจ้ามาดื่มชาอยู่ที่นี่เพียงลำพังหรือ?”
เจ้าหมูน้อยทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่ง เท้าคางพลางจ้องเซี่ยเฉิงเจ๋อด้วยแววตาหื่นกระหาย “มาเที่ยวจั๋วลู่หรือ? บิดาข้าเป็นนายอำเภอ ข้าเป็นบุตรชายของเขา ย่อมคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี มิสู้ไปเป็นแขกที่จวนข้า ให้ข้าพาเจ้าไป...เฮะ ๆ ๆ แล้วพาเที่ยวดีหรือไม่?”
ไม่รู้ว่าเจ้าหมูน้อยนึกถึงเรื่องดีงามใดขึ้นมา พูดได้เพียงครึ่งประโยคก็หัวเราะเฮะ ๆ ๆ ออกมาเสียแล้ว
เซี่ยเฉิงเจ๋อวางถ้วยชาลง แสร้งทำท่าสนใจแล้วเอ่ยว่า “ใต้เท้าเป็นบุตรชายนายอำเภอหรือ?”
เห็นเขาสนใจ เจ้าหมูน้อยก็ยืดอกขึ้นทันที กล่าวอย่างลำพองว่า “แน่นอน! เจ้าไปถามใครดูก็ได้ เฮ้ เจ้าบอกเขาสิ ข้าใช่จูเสี่ยวเปียว บุตรชายของใต้เท้าจูหรือไม่?”
เจ้าหมูน้อยเตะลูกค้าร้านน้ำชาที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ไปทีหนึ่ง
ลูกค้าผู้นั้นรีบขานรับด้วยเสียงสั่นเครือ “ใช่ขอรับ ใต้เท้าเป็นบุตรชายนายอำเภอจริง ๆ”
มือปราบถือดาบกลุ่มนั้นเดินล้อมเข้ามา ยืนอยู่ด้านหลังจูเสี่ยวเปียวแล้วหัวเราะเยาะเซี่ยเฉิงเจ๋ออย่างกำเริบเสิบสาน “คนงามน้อย ตามคุณชายของพวกเรากลับไปกินของดี ๆ เถิด ชีวิตเจ้าจะสุขสบายแน่!”
เซี่ยเฉิงเจ๋อดูคล้ายถูกทำให้ตกใจ เขาลุกขึ้นยืนอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ข้านัดคนไว้ คืนนี้ก็จะออกจากเมืองแล้ว ยังต้องขอบคุณน้ำใจของใต้เท้า”
พอได้ยินเขาปฏิเสธ สีหน้าของเจ้าหมูน้อยก็พลันบึ้งตึง เขาตบโต๊ะแล้วลุกพรวด “นึกว่าเจ้าเป็นคนรู้ความ ที่แท้อยากลำบากเองสินะ! ใครก็ได้ จับเขามัดกลับจวนให้ข้า!”