นายอำเภอจูเหงื่อเย็นไหลพราก ในใจลอบตำหนิว่าเรื่องเช่นนี้จะเหมือนกันได้อย่างไร!
องค์ชายรองเสด็จไปอี้โจว ย่อมมีขุนนางทั้งหลายจัดงานเลี้ยงต้อนรับ ไม่ต้องทนทุกข์แม้แต่น้อย แต่บุตรชายของเขาเป็นเพียงบุตรของนายอำเภอเล็ก ๆ อย่างมากก็เป็นหลานชายของฮูหยินเจ้าเมือง ทั้งยังไม่ใช่หลานแท้ ๆ หากออกจากจี้โจวไปก็ไร้ค่า ใครจะตามใจเขากัน?
ยิ่งไปกว่านั้น ปากองค์ชายรองบอกว่าจะให้เขาปรนนิบัติ แต่ใครบ้างไม่รู้ว่าบัณฑิตสอบได้อันดับสามเมื่อปีก่อนตายเพราะเหตุใด เห็นชัดว่าอีกฝ่ายคิดจะทรมานบุตรชายของเขาระหว่างทางเพื่อระบายโทสะ แล้วค่อยประทานความตายให้!
ทว่านายอำเภอจูย่อมไม่กล้าพูดเช่นนั้น เขามองไปยังเจ้าหน้าที่กรมพระคลังที่นั่งอยู่ด้านข้างโต๊ะว่าความอย่างไร้หนทาง แต่อีกฝ่ายเพียงก้มหน้าสงบจิต ไม่คิดเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยแม้แต่น้อย
หากเป็นองค์ชายองค์อื่น เรื่องนี้อาจเปลี่ยนจากเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก แล้วคลี่คลายไปได้ ทว่ากลับต้องมาเจอองค์ชายรองผู้แปรปรวนเอาแน่เอานอนไม่ได้ นายอำเภอจูจึงได้แต่ยอมรับว่าตนโชคร้าย
นายอำเภอจูทำหน้าอมทุกข์ ไม่รู้ควรทำเช่นไรดี
จูเสี่ยวเปียวเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเขา แม้เรือนหลังของบุตรชายจะไม่อาจให้กำเนิดแม้แต่ไข่ไก่สักฟอง แต่อย่างไรก็ยังพอให้ฝากความหวังไว้ได้...ย่อมดีกว่าเขาที่พ้นวัยหนุ่มฉกรรจ์แล้ว ต่อภรรยาใหม่มาสิบปีก็ยังไม่มีวี่แววไม่ใช่หรือ!
ขณะกำลังคิด จู่ ๆ บ่าวคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา รายงานข่าวมงคลเสียงดังว่า «ใต้เท้า! ใต้เท้า! ฮูหยินมีข่าวดีแล้ว! ฮูหยินมีข่าวดีแล้ว! หมอบอกว่าอาจเป็นเด็กชาย!»
นายอำเภอจูหันขวับ ข่าวมงคลที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้เขาลืมตอบสนอง ทั้งลืมระวังว่าองค์ชายรองอาจกริ้วกับการเสียมารยาทเช่นนี้หรือไม่