แม้จะถูกกลั่นแกล้ง แต่เซี่ยเฉิงเจ๋อก็ได้รับบาดเจ็บจริง เขาในฐานะ “ขุนนางผู้มีความผิด” สมควรแสดงน้ำใจสักหน่อย
ทว่าทุกครั้งที่เสิ่นเยวียนพยายามพูดกับเขา คางของเซี่ยเฉิงเจ๋อก็เชิดสูงกว่าหงอนไก่ เผยรอยช้ำเลือดที่เห็นเด่นชัดบนผิวขาวผ่อง คอยย้ำเตือนถึงความผิดพลาดของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ปิ่นประดับมวยผมของเสิ่นเยวียนไม่มีส่วนแหลมคม แต่ผิวของเซี่ยเฉิงเจ๋อบอบบางเกินไป เพียงชนเบา ๆ ก็เกิดรอยช้ำเลือดแล้ว
ขุนนางผู้มีความผิดมีทุกข์แต่พูดไม่ออก เขาอดทนหาโอกาสเหมาะ ๆ เพื่อขอขมาอยู่หลายครั้ง ทว่ากลับพบว่าเซี่ยเฉิงเจ๋อยิ่งได้คืบจะเอาศอก ทุกครั้งจงใจทำเป็นไม่ได้ยิน
เสิ่นเยวียนคิดว่าตนเองคงป่วยเสียแล้ว ถึงได้ตามใจเขาเช่นนี้ จึงตัดสินใจว่าจะไม่สนใจเขาอีก
คาดไม่ถึงว่าเซี่ยเฉิงเจ๋อจะเปลี่ยนกลวิธีมาเป็นการยั่วโมโห ทุกครั้งที่หยุดรถพัก เขาจงใจลงจากรถเดินผ่านหน้าเสิ่นเยวียน หยุดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งเสียง “จุ๊ ๆ” สองครั้ง จากนั้นก็ส่ายหน้าโคลงศีรษะ ถอนหายใจหลายหน ทำท่าเหมือนมีเรื่องอยากพูดแต่พูดไม่ออก ก่อนจะจากไป ทิ้งให้เหล่าผู้ติดตามและองครักษ์มองเสิ่นเยวียนด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ
เสิ่นเยวียนไม่เคยพบคนหน้าหนาไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน
ในที่สุดค่ำคืนนี้ เสิ่นเยวียนก็ทนไม่ไหว ยืนอยู่นอกรถม้ากล่าวเสียงหนักว่า “องค์ชายรอง ขอเชิญสนทนากันตามลำพังได้หรือไม่?”
ภายในรถม้ามีเสียงเกียจคร้านของเซี่ยเฉิงเจ๋อดังมา “เข้ามาเถิด”
เสิ่นเยวียนเลิกม่านรถแล้วก้าวเข้าไปโดยไม่เกรงใจ
ยามนี้เซี่ยเฉิงเจ๋อพักผ่อนแล้ว มุมหนึ่งของรถม้ามีกำยานไล่ยุงจุดอยู่ กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยอวล เขาสวมเสื้อตัวในสีขาวเนื้อบาง นอนตะแคงอยู่บนตั่ง เส้นผมดำที่คลายลงแผ่สยายบนเบาะนุ่มหรูหราดุจแพรไหม ความคมคายที่ชวนให้คนเข้าถึงยากลดเลือนลง เหลือเพียงความสูงศักดิ์อันห่างเหินชวนให้คนอยากเข้าใกล้