เถาวัลย์งอกขึ้นมาใหม่จากแขนที่ขาด ผสมกับเลือดและแสงของพลังพิเศษ ฟาดใส่ร่างวิญญาณประหลาดยักษ์อย่างบ้าคลั่ง
“ศูนย์ศูนย์ มู่เซียวจะตายไหม”
[โฮสต์ ขอโทษด้วย ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน]
ลู่หลิงร้อนใจจนแทบระเบิดอยู่ในใจ ทำไมซือเริ่นยังไม่มาอีก หรือว่าซือเริ่นก็ถูกผู้หลบลมรั้งตัวไว้เหมือนกัน
ลู่หลิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแขนของมู่เซียวที่ถูกตัดขาด สัญญาณระบุตำแหน่งได้ขาดหายไปแล้ว!
เธอหยิบมือถือออกมาจากมิติ
“ศูนย์ศูนย์ เธอช่วยฉันเชื่อมต่อเน็ตได้ไหม”
[ได้ แต่โฮสต์ สนามแม่เหล็กของผู้หลบลมรบกวนสัญญาณหนักมาก คุณคงส่งข้อความออกไปไม่ได้]
เธอพยายามส่งตำแหน่งที่ตั้งในหน้าข้อความซ้ำหลายครั้ง สุดท้ายก็กลายเป็นข้อความแจ้งส่งล้มเหลวสีแดงทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น
ส่งไม่ออก!
ลู่หลิงอยากจะใช้ผีเสื้อกระดาษ แต่ผีเสื้อกระดาษพอออกจากรัง ก็ถูกลมเฉือนแหลกสลายกลายเป็นผงสีเงินทันที
มู่เซียวยังคงต่อสู้อยู่
สุดท้าย พลังพิเศษเกือบจะถูกใช้จนหมด สีของท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้น แสงอรุณส่องลอดลงมาจากช่องว่างของเมฆ
ผู้หลบลมเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ในที่สุด มู่เซียวก็เร่งพลังเฮือกสุดท้ายสร้างปีกขึ้นมา โอบอุ้มรังพาลู่หลิงมายังที่ราบที่ใกล้ที่สุดแห่งหนึ่ง
มู่เซียวหาพื้นที่ราบที่หันหน้าเข้าหาแสงอาทิตย์ได้ที่หนึ่ง แสงอาทิตย์ยามเช้าที่เพิ่งขึ้นแสบตา ผู้หลบลมไม่กล้าเข้าใกล้อีกแล้ว ตัวที่หลงเหลืออยู่ไม่กี่ตัวก็ถอยหนีไปไกล