ซือเริ่นวิ่งตรงมาหาพวกนาง ร่างสัตว์สีขาวตัดผ่านป่าเขาทิ้งร่องรอยราวสายฟ้าแลบ
ลู่หลิงปีนลงจากต้นไม้ เท้ายังไม่ทันถึงพื้นก็โผเข้าอ้อมกอดของซือเริ่น
เสียงนางยังมีสะอื้นที่ไม่ทันจาง "ซือเริ่น มู่เซียวบาดเจ็บหนักมาก!"
ซือเริ่นกลายร่างเป็นมนุษย์ยกมือขึ้นลูบหลังนาง "อย่ากลัว ข้าดูให้"
เขาย่อตัวลง แกะผ้าพันแผลที่ห้ามเลือดชั่วคราวของมู่เซียวออก ตรวจดูบาดแผลฉีกขาดที่ท้องและรอยตัดที่แขนอย่างละเอียด
จนกระทั่งซือเริ่นย่อตัวลง ลู่หลิงถึงได้รู้ว่าเขาก็มีบาดแผลเต็มตัว เสื้อผ้าด้านหลังถูกคมวายุเฉือนจนแหลกตั้งแต่แรกแล้ว เหลือแต่เนื้อหนังเละเป็นเลือด บางแผลยังมีเลือดซึมออกมา
เขาพูดว่า "ข้ามีวิธี"
เขาเห็นรถบ้านบรรทุกแร่แขวนอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่แต่ไกล จึงใช้พลังพิเศษส่วนสุดท้ายที่เหลือ สร้างแขนกลโลหะยักษ์ยกขึ้นแล้ววางรถบ้านลงบนพื้นราบอย่างมั่นคง
เข้าไปในรถบ้านแล้ว เขาค้นหาหินพลังงานพิเศษที่หลีอวี้ทิ้งไว้ แล้วกลับมาจิ้มลงกลางหน้าผากของมู่เซียว
หินพลังงานพิเศษแตะกลางหน้าผากปุ๊บก็ละลายหายวับ รัศมีแสงสีขาวเงินแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนังของมู่เซียว
แผลฉีกขาดที่ท้องซึ่งยังคงมีเลือดซึมก็ค่อยๆ หยุดไหล บาดแผลตื้นลึกบนใบหน้าและแขนก็เริ่มสมานปิดด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น
ซือเริ่นยื่นหินพลังงานพิเศษอีกก้อนให้ลู่หลิง "เจ้าก็ใช้สักก้อน"
ลู่หลิงรับหินพลังงานพิเศษมา แต่ไม่ได้กดลงบนหน้าผากตน กลับเขย่งเท้าเลียนแบบวิธีของซือเริ่นกดเข้าไปกลางหน้าผากของเขา