มู่เซียวไม่พูดอะไร เพียงจมดิ่งอยู่ในอ้อมกอดที่แสนหายากนี้ ซบหน้าลงกับซอกคอของลู่หลิง กลิ่นหอมนั้นทำให้เขาแทบละลายไปทั้งตัว
เขาชั่งใจอยู่ในใจ แค่การคว้านกระดูกเดือนละครั้ง อาจจะไม่ได้เจ็บปวดขนาดนั้นก็ได้?
คงจะทนได้ พอผ่านไปก็ไม่เป็นไร
ซือเริ่นยังยอมตัดหางเลย แล้วเขาจะมีอะไรที่ทำไม่ได้?
ลู่หลิงเงยหน้าขึ้นในอ้อมกอดของเขา นิ้วมือลูบไปที่ริมฝีปากของมู่เซียว ดวงตาของหล่อนเป็นประกายวาววับราวกับเต็มไปด้วยแสงดาว เสียงนุ่มนวลราวกับสะกดจิตเขา "จูบฉันหน่อยได้ไหม?"
มู่เซียวไม่คิดอีกต่อไป ก้มลงจูบ
วินาทีที่ริมฝีปากสัมผัสกัน เขารู้สึกเหมือนทั้งตัวถูกจุดไฟเผา
จูบของมู่เซียวแฝงความเร่าร้อนที่ระเบิดออกหลังจากถูกเก็บกดมานาน แต่ในจังหวะที่สัมผัสหล่อน เขากลับเบามือลงอย่างไม่รู้ตัว ลิ้นพันเกี่ยวกัน มือของเขารัดเอวด้านหลังของลู่หลิงไว้แน่น ราวกับจะฉุดหล่อนเข้าไปในร่างของเขา
เขาได้ลิ้มรสหวานจากริมฝีปากของหล่อน อบอุ่นนุ่มนวล สมจริงกว่าในห้วงภาพลวงตาหมื่นเท่า
รู้สึกดีเหลือเกิน!
ที่แท้ความรู้สึกที่แท้จริงกับในภาพลวงตาก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง ลู่หลิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา มีอุณหภูมิ มีกลิ่นหอม มีเนื้อหนังสัมผัสที่แท้จริง เต็มอ้อมแขนไปด้วยหล่อน
ริมฝีปากก็หอม อร่อยจริง ๆ
มู่เซียวจูบดุดันมาก เขาเพิ่งรู้ว่าหญิงสาวในอ้อมกอดนั้นรสชาติดีถึงเพียงนี้
คว้านกระดูกวิญญาณแล้วยังไง?
ตราบใดที่ได้ครอบครอง ตราบใดที่ได้มี เขาก็ยอมทุกอย่าง!