ชั่วพริบตา ทั้งสามคนถูกใบมีดโลหะไร้รูปเชือดคอล้มลงพร้อมกัน
ตายอย่างเงียบงันไร้สุ้มเสียง
ทหารมนุษย์สัตว์อีกสามนายที่ตามซือเริ่นมาด้วย ซือเริ่นสั่งเสียงเรียบ “โยนเข้าเตาหลอม”
ทหารทั้งสามพยักหน้า “ครับ”
อีกด้านหนึ่ง
เสี่ยวสุ่ยสะกิดแขนลู่หลิงเบาๆ “ฉันเพิ่งกลับถึงฐานก็ได้ยินว่าหัวหน้าสือถูกฝึกแล้ว ที่แท้เธอนี่เองที่เป็นผู้ฝึกเขา!”
ลู่หลิงยิ้ม “ใช่แล้ว”
เสี่ยวสุ่ยตบบ่าเธอ “เธอนี่เก่งจริงๆ ฉันนึกมาตลอดว่าซือเริ่นจะหาผู้รับช่วงต่อ ที่ไหนได้กลับถูกฝึกได้”
ซือเริ่นหันมา “คุณเฉิง วันนี้ขอบคุณมาก นี่ของขวัญตอบแทนจากผม”
ซือเริ่นหยิบถุงหินพลังงานออกมาจากด้านหลัง ล้วนเป็นคุณภาพสูง ส่องประกายวิบวับ
ลู่หลิงก็ล้วงถุงหินพลังงานจากกระเป๋าเสื้อด้านในออกมา “นี่ต่างหากที่ฉันจะให้เธอ”
เสี่ยวสุ่ยส่ายหน้า “พวกเธอจะทำอะไรกัน ฉันก็ไม่ได้ขาดนะ ช่วยคนไม่ใช่เพื่อสิ่งนี้สักหน่อย”
ลู่หลิงมองเธออย่างจริงจัง “ฉันรู้ว่าเธอช่วยฉันไม่ใช่เพื่อหินพลังงานหรอก แต่ถ้าเธอรับไว้ ก็แสดงว่าการทำดีมีผลตอบรับที่ดี ต่อไปคนจะกล้าทำสิ่งที่ถูกต้องมากขึ้นไง!”
เสี่ยวสุ่ยคิดตามไม่ทัน ลู่หลิงก็ยัดหินพลังงานทั้งหมดใส่อ้อมกอดเธอแล้ว
ทันใดนั้นนาฬิกาสื่อสารของเสี่ยวสุ่ยก็สว่างขึ้น เธอก้มดูแวบหนึ่ง “ลู่หลิง ฉันต้องกลับแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน จำสัญญาของเราไว้ พรุ่งนี้มาสมาคมด้วยนะ”