จี้จินเม้มปาก “ฉันทำอะไรอีก เมื่อกี้เขาบอกเองว่าอยากเป็นหมาของฉัน แล้วเขาก็เป็นหมาจริง ๆ นั่นแหละ”
สวี่ปิงเอามือก่ายหน้าผาก “ฉันกำลังคุยธุระอยู่ เธอพามนุษย์สัตว์ของเธอไปที่ห้องพักก่อน”
จี้จินโบกมือแบบไม่ยี่หระ “อ้อ”
ลู่หลิงสังเกตคนกลุ่มนี้ นอกจากเสี่ยวสุ่ยเป็นผู้รับช่วงแล้ว ข้อมือของพวกเธอก็มีสัญลักษณ์รูปทรงต่าง ๆ กัน
ของสวี่ปิงเป็นเกล็ดหิมะ ของจี้จินเป็นดาวหกแฉก นั่นหมายความว่าพวกเธอก็เหมือนกับตัวเอง คือเป็นผู้ฝึกสัตว์
ที่แท้ผู้ฝึกสัตว์ก็ปฏิบัติต่อมนุษย์สัตว์แบบนี้นี่เอง
ดูเหมือนเธอจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดก่อนหน้านี้มู่เซียวถึงได้กลัวเธออยู่ตลอด
เขากลัวว่าเธอจะชอบทารุณกรรมอย่างนั้นหรือ
สวี่ปิงยื่นแบบฟอร์มลงทะเบียนมาให้เธอ “เธอกรอกอันนี้ให้ครบแล้วส่งคืนให้ฉัน”
ระหว่างที่ลู่หลิงเขียน สวี่ปิงก็พูดกับเธอไปด้วย “ในโลกสัตว์ป่า เพศเมียนั้นหายาก ผู้ฝึกสัตว์ยิ่งหายากกว่า ในฐานที่มั่นของเรามีผู้ฝึกสัตว์ทั้งหมดแค่ห้าคน นับเธอเป็นคนที่หก
ผู้ฝึกสัตว์รุ่นก่อนกับพวกเราได้รวบรวมและเรียบเรียงคู่มือผู้ฝึกสัตว์ขึ้นมา ในนั้นมีคู่มือการฝึกสอน คู่มือยกระดับพลังพิเศษอย่างรวดเร็ว คู่มือยกระดับพลังจิต และคู่มือนำทางพลังจิต กลับไปดูได้นะ”
พูดจบก็ยื่นคู่มือหนาเตอะเล่มหนึ่งส่งให้ถึงมือเธอ
ลู่หลิงรับมาด้วยสองมือ “ได้ค่ะ ขอบคุณมาก”
ตอนนี้เธอยังไม่มีสกิลพลังพิเศษ ออกจากห้องทำงานของสวี่ปิงแล้วก็ยังไม่มีอะไรทำในฐานที่มั่น เลยนั่งรอที่ม้านั่งยาวริมสนามฝึก รอให้เสี่ยวสุ่ยซ้อมเสร็จ