ลู่หลิงกินข้าวเช้าเสร็จก็เข้าไปในห้องพยาบาลเพื่อดูอาการมู่เซียว
ตอนนี้แขนของมู่เซียวงอกออกมาใหม่แล้ว
แขนใหม่เหมือนกับแขนเดิมทุกประการ ผิวสีแทนเข้มห่อหุ้มแนวกล้ามเนื้อที่แลดูลื่นไหล เส้นเอ็นสีเขียวปรากฏจาง ๆ ที่ข้อมือ นิ้วเรียวยาวและแข็งแรง
ลู่หลิงจับมือของเขา ใช้นิ้วลูบหลังมือที่เพิ่งงอกใหม่เบา ๆ "ตอนนี้ขยับได้หรือยัง?"
มู่เซียวส่ายหัว "ยังไม่ค่อยชิน อีกสองวันก็น่าจะได้"
ลู่หลิงโน้มตัวกอดเขา แนบใบหน้าลงบนหน้าอกของมู่เซียว "มู่เซียว เรื่องวันนั้น ขอบคุณจริง ๆ"
มู่เซียวใช้แขนที่ยังขยับได้ลูบหัวเธอ ฝ่ามืออบอุ่น "เรื่องแค่นี้เอง ปกติมนุษย์อสูรเพศผู้ก็ต้องปกป้องผู้ฝึกสัตว์ของตัวเองอยู่แล้ว"
พูดจบเขาก้มศีรษะลง กระซิบใกล้ใบหูของลู่หลิง "ลู่หลิง ซือเริ่นไม่ชอบเธอแล้วใช่ไหม? ไม่เป็นไร เธอยังมีฉัน ฉันเท่านั้นที่ชอบเธอที่สุด"
ลู่หลิงหัวเราะออกมา เอื้อมมือไปลูบข้างแก้มของมู่เซียว "ก่อนหน้านี้นายเคยบอกว่าจะไม่รับผู้ฝึกสัตว์หญิง ต้องหาผู้รับช่วงเท่านั้นไม่ใช่หรือไง?"
มู่เซียวเอาหน้าถูผมของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ฉันรู้ว่าผิดไปแล้ว"
……
ซือเริ่นเข้ามาตอนที่พวกเขากำลังจูบกัน ลู่หลิงโน้มตัวกอดมู่เซียว ริมฝีปากแนบชิดกัน
ลู่หลิงรู้สึกว่ามีคนเข้ามาที่ประตู ตั้งใจจะยืดตัวขึ้น
แต่มู่เซียวกลับกดหลังของเธอไว้
เขาจูบมุมปากของลู่หลิง น้ำเสียงแฝงความน้อยใจ "เธอไม่ตั้งใจ"
ซือเริ่นกำหมัดแน่น เส้นเอ็นบนหลังมือปูดโปนขึ้นทีละเส้น แต่สีหน้ายังคงควบคุมอารมณ์ไว้