ร่างคนที่ชั้นสองลงมาแล้ว เสียงเปิดประตูหน้าดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้า
ลู่หลิงลุกขึ้นจากบ่อน้ำพุร้อนในทันใด สายน้ำไหลรินจากตัวนาง ไหล่และปลายผมยังมีกลีบดอกไม้เปียกชื้นติดอยู่
ซือเริ่นเดินตามหลางวู้เข้าไปในสวนหลังบ้าน ก็ปะทะเข้ากับลู่หลิงในชุดว่ายน้ำ
รูปร่างของนางงดงาม สัดส่วนโค้งเว้าสมส่วน
ซือเริ่นก้าวพรวดเดียวเข้าไปปิดตาหลางวู้แทบจะเป็นสัญชาตญาณ "ผู้นำฐานที่มั่น ท่านเสียมารยาทมาก"
หลางวู้ยืนนิ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ "ที่นี่คือสวนหลังบ้านข้า"
เสี่ยวสุ่ยหัวเราะวิ่งมาคลุมเสื้อคลุมอาบน้ำให้ลู่หลิง พอเห็นลู่หลิงใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย ซือเริ่นจึงปล่อยมือ
ลู่หลิงพุ่งเข้ามา ตอนนี้นางเมาจนได้ที่แล้ว ดวงตาไร้จุดโฟกัส แต่ทว่าบ้าบิ่นยิ่งนัก
ซือเริ่นกำลังจะยื่นมือไปโอบนาง ไม่คิดว่านางจะเปลี่ยนทิศทาง ตรงดิ่งเข้าไปหาหลางวู้ ชี้หน้าเขาแล้วตะโกนว่า
"เจ้าคนไม่รับผิดชอบ วันนี้เจ้าต้องนอนดี ๆ ให้เสี่ยวสุ่ยพี่สาวข้าเอาเจ้าให้ได้... อึก..."
เสี่ยวสุ่ยตกใจรีบปิดปากลู่หลิง "ลู่หลิง เธอเมาแล้ว"
ลู่หลิงหน้าแดงก่ำ พยายามดิ้นหลุดจากซอกนิ้วของเสี่ยวสุ่ย "ข้าไม่ได้เมา ข้าสติดี"
ซือเริ่นดึงคนที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าเข้ามาในอ้อมแขน กอดรัดไว้แน่น "พอแล้ว เสื้อผ้านางอยู่ไหน ข้าจะพานางกลับบ้าน"
กว่าซือเริ่นจะช่วยลู่หลิงใส่เสื้อผ้าครบทุกชิ้นและพากลับบ้าน ก็เกือบสองทุ่มครึ่งแล้ว