เกินไปแล้ว!
เสี่ยวสุ่ยพุ่งออกจากห้องพัก ดวงตาขอบแดง ก้มหัววิ่งห่างออกไปอีกฝั่งของทางเดิน
ลู่หลิงกำลังจะออกตัววิ่งตามเธอ
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
“คุณผู้หญิง คุณมาประชุมด้วยหรือเปล่าครับ” มนุษย์สัตว์แมวในชุดสูทถามเธอพร้อมรอยยิ้ม หูใต้ปีกหมวกกระตุกเบา ๆ
ลู่หลิงส่ายหัว “ไม่ใช่ ฉันมาหาซือเริ่น”
ซือเริ่นเดินตรงมาจากด้านหนึ่งของทางเดิน วันนี้เขาสวมเครื่องแบบทหารประจำฐานที่มั่นทั้งชุด ชุดสีเทาเข้มที่ตัดเข้ารูปเผยให้เห็นไหล่กว้างและเอวสอบ หัวเข็มขัดรัดแน่นที่เอว รองเท้าบูตกระทบพื้นดังมั่นคง
เฮ้อ หล่อกว่าเมื่อคืนนี้อีก
ซือเริ่นเข้ามาใกล้เธอจากด้านหลังมนุษย์สัตว์แมว ก้มมองเธอ “สวัสดี มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”
ลู่หลิงชาจนหมดความรู้สึกกับคำว่า “สวัสดี” นี้ กดมุมปากยื่นตราสัญลักษณ์ให้ “ของนาย”
ซือเริ่นไม่ยื่นมือมารับ กลับเข้าใกล้เธอมากขึ้นอีก หางตามองกวาดรอบ ๆ ล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานของตัวเอง เขาก้มตัวลงเล็กน้อย
“เธอช่วยติดให้ฉันได้ไหม”
ลู่หลิงชะงัก
แม้แต่เธอยังหน้าแดงภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน นิ้วมือบีบตราสัญลักษณ์สอดผ่านปกเสื้อของเขา
ท่ามกลางรอยยิ้มที่เปี่ยมความหมายของทุกคน เธอติดตราสัญลักษณ์เย็นเยียบนั้นแทนซือเริ่น
เธอพูดเบา ๆ “เสร็จแล้ว”
ซือเริ่นพยักหน้า ล้วงการ์ดสื่อสารหนึ่งใบจากกระเป๋าส่งให้เธอ “เดี๋ยวกินข้าวด้วยกันนะ การ์ดสื่อสารนี่ให้เธอ เข้าโรงอาหารได้”