ซือเริ่นจับตาดูแลลู่หลิงอย่างใกล้ชิด แต่เขาย่อมมีเวลาที่ไม่อยู่
เมื่อซือเริ่นหันหลังเดินเข้าห้องควบคุม ลู่หลิงจะแสร้งทำเป็นไม่ตั้งใจ วางมือเบาๆ บนหลังมือของมู่เซียว
นิ้วเรียวบางของลู่หลิงลากผ่านซอกนิ้วของมู่เซียว นิ้วของเขายาวเรียว เส้นเอ็นนูนเด่นบนหลังมือ วินาทีที่ถูกสัมผัส มู่เซียวก็เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง
ลู่หลิงเห็นว่ายั่วเขาไม่ติด ก็จะปล่อยมือออก
ไม่คิดว่ามู่เซียวจะพลิกมือจับนิ้วของเธอไว้แน่น ห้านิ้วบีบกระชับ ราวกับคนจมน้ำคว้าเกาะท่อนไม้
แค่นิดเดียวก็พอ ขอแค่ได้ใกล้เธออีกนิดเดียวก็พอ
ลูกกระเดือกของมู่เซียวกระตุกขึ้นลงอย่างรุนแรง ลมหายใจถี่และตื้นขึ้น กล้ามเนื้อตลอดแขนเกร็งแข็งเป็นก้อน แต่มือของเขากลับไม่กล้ากำแน่นเกินไป กลัวจะทำให้เธอเจ็บ
ลู่หลิงแนบชิดเข้าไปทุกที ลมหายใจระคนกับเขา ปลายจมูกแทบจะชนปลายจมูก ไอร้อนจากลมหายใจพัดรินบนริมฝีปากของเขา
ขนตาของเธอปัดผ่านเปลือกตาของเขา ริมฝีปากห่างกันแค่เส้นผมก็จะแนบชิด
มู่เซียวเบือนหน้าไป จูบของลู่หลิงจึงประทับลงบนแก้มของเขา ตราตรึงบนผิวสีน้ำผึ้งดุจรอยประทับที่ร้อนผ่าว
หัวใจของมู่เซียวแทบจะทะลักออกจากช่องอก แก้วหูถูกเสียงหัวใจเต้นกระหึ่มจนดังอื้อ
ลู่หลิงเกือบจะนั่งลงในอ้อมกอดของเขาแล้ว “หลบทำไม ไม่อยากให้ฉันฝึกเธอหรือ”
ดวงตาของมู่เซียวมืดหม่น ลึกล้ำราวกับห้วงน้ำลึกที่หยั่งไม่ถึง เขาพูดคำว่า “ไม่อยาก” ไม่ออก