แววตาของหลีอวี้มีความสดใสมากขึ้น เขายื่นมือออกไปอย่างสุภาพ "สวัสดี ผู้ฝึกสัตว์"
ลู่หลิงจับมือตอบ "สวัสดี สวัสดี เรามาดูอาการมู่เซียวก่อนดีกว่าไหม"
หลีอวี้ใช้พลังพิเศษสายแรงโน้มถ่วงควบคุมห้องพยาบาล เปลหามที่ลอยอยู่ตามเขาไปอย่างมั่นคง
เขาพาคนเข้าไปในห้องพยาบาลของตัวเอง ห้องนี้เหมือนโรงพยาบาลปกติมาก เต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ
หลีอวี้เปิดห้องพยาบาล "แขนหักเหรอ"
มู่เซียวลืมตา ยิ้มมุมปากที่ซีดเซียว "ใช่ เกือบตายแล้ว"
เขาใช้พลังพิเศษรักษาตรวจร่างกายมู่เซียวทั้งหมดก่อน "ต้องรักษาอย่างน้อยห้าวัน ขอบคุณที่สร้างปัญหาใหญ่ให้ฉัน"
มู่เซียวยิ้ม "ไม่ต้องเกรงใจ"
ลู่หลิงได้ยินว่ามู่เซียวรักษาได้ ใจที่ลอยอยู่ก็ร่วงลงนั่งดูพวกเขารักษาอยู่ข้างๆ
มือรักษาของหลีอวี้ไม่หยุด เงยหน้ามองลู่หลิง "ฉันอยากรู้จัง หัวหน้าถูกฝึกให้เชื่องได้ยังไง"
ซือเริ่นพูดว่า "ไม่ต้องอยากรู้ พวกแกหาผู้รับช่วงของพวกแกเองก็แล้วกัน"
มู่เซียวที่นอนอยู่ในห้องพยาบาลเสริมอีกดอก "ซือเริ่นเป็นช่วงติดสัดกำเริบ ฉันไม่เหมือนกัน"
เขามองลู่หลิง เสียงอ่อนแรงแต่เป็นจังหวะชัดเจน "ฉันไม่ได้ชอบคุณเพราะช่วงติดสัด ฉันจะชอบคุณตลอดไป ไม่มีทางเปลี่ยน"
ในห้องพยาบาลเงียบไปชั่วขณะ
มนุษย์อสูรเพศผู้สองคนมองตากันอย่างเอาจริงเอาจัง
มีเพียงหลีอวี้ที่ยกมุมปากขึ้นแวบหนึ่ง แล้วรีบกดลง