วันที่สอง ลู่หลิงตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว
เธอนอนบนเตียงพลางทบทวนเรื่องเมื่อคืน เธอไม่ได้หลอกใคร มันรู้สึกดีจริง ๆ เร่าร้อนสุด ๆ
ทั้งเพิ่มพลังพิเศษ ทั้งรู้สึกสบายตัว แค่เมื่อยเอวนิดหน่อย คุ้มแล้วคุ้มอีก
ลู่หลิงนวดเอวพลางลุกขึ้นนั่ง ถามในใจว่า "ศูนย์ศูนย์ นายช่วยดูให้หน่อยว่าฉันจะปลุกพลังทักษะพิเศษของตัวเองได้เมื่อไหร่"
[เจ้าบ้าน ขณะนี้ระดับพลังพิเศษของท่านคือพลังพิเศษธาตุโลหะ 500 หน่วย เทียบเท่าค่าพลังพิเศษ 2% เมื่อถึงค่าพลังพิเศษ 100% ก็จะสามารถปลุกพลังทักษะพิเศษได้]
"หมายความว่าสองคืนนี้ แต่ละคืนได้แค่ 1% คือ 250 หน่วยเหรอ"
[ใช่แล้ว และพลังพิเศษของท่านตอนนี้เป็นพลังพิเศษธาตุโลหะเพียงอย่างเดียว ยังต้องดูดซับพลังพิเศษธาตุอื่น ๆ เพิ่มขึ้นอีก ถึงจะปลุกพลังทักษะพิเศษที่ดีกว่าได้นะ
สู้ ๆ ฝึกมนุษย์อสูรต่อไปเถอะเจ้าบ้าน ฉันเชื่อในตัวคุณ!
ε(´｡•᎑•`)♡]
ลู่หลิงทรุดตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง มองเพดานเหม่อลอย
กลิ่นหอมของข้าวลอยมาจากข้างล่าง ท้องเธอก็ดังโครกคราก
ข้าวกล้องอุ่นร้อนอะไรจะหอมขนาดนี้กันนะ
เธอรีบล้างหน้าล้างตาแล้วลงไปชั้นล่าง ก็พบว่าไม่ใช่ข้าวอุ่นร้อนเลย แต่เป็นข้าวสด ๆ ใหม่ ๆ มันฝรั่งผัดเนื้อหมูร้อน ๆ จานหนึ่ง ผักกวางตุ้งเขียว ๆ จานหนึ่ง แล้วก็ซุปไข่น้ำสาหร่ายอีกหนึ่งชาม
กับข้าวสองอย่างซุปหนึ่งอย่าง ปกติ ผัดใหม่ ๆ มาจากอารยธรรมยุคใหม่
ซือเริ่นหยิบตะเกียบกับชามมาจากส่วนครัว ในแววตามีรอยยิ้มเล็กน้อย "ผักที่ดาดฟ้ารถบ้านสุกแล้ว วันนี้เรากินข้าวกันได้อย่างสบายใจแล้ว"