ซือเริ่นพาลู่หลิงลงจากเขา ใกล้ถึงรถบ้าน จู่ ๆ เขาก็เห็นไฟแจ้งเตือนบนนาฬิกาข้อมือสว่างขึ้น
เขาแตะเปิดดูแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้าบอกว่า "ที่นี่มีกับดักของวิญญาณประหลาดระดับกลาง-ต่ำ ซุกเสบียงไว้ พาฉันไปดูหน่อย"
ลู่หลิงฉงน "เสบียงที่พวกมันใช้ล่อเราเข้าสู่กับดักนี่มาจากไหนกันหมด"
ซือเริ่น "ก็แย่งจากพวกเรานี่แหละ พอถึงฤดูอันตราย มนุษย์อสูรกับมนุษย์หนีไม่ทันก็ทิ้งเสบียงไว้"
ลู่หลิงพยักหน้า
ลึกเข้าไปในป่าทึบ วิญญาณประหลาดสีดำรูปร่างคล้ายคางคกตัวหนึ่งหมอบอยู่ใต้กองใบไม้เน่า
ทั้งตัวมันอาบย้อยด้วยเมือกดำเหนียวหนืด ทุกครั้งที่หยดลงพื้น ใบไม้แห้งก็จะถูกกัดกร่อนจนเกิดควันขาวฟู่ มีตุ่มหนองขึ้นเต็มแผ่นหลังอย่างหนาแน่น กลางตุ่มแตกเป็นร่อง เผยให้เห็นลูกตาสีเหลืองขุ่นข้างใน
ลู่หลิงชำเลืองมองแวบหนึ่ง หลังมันมีกล่องเสบียงแค่สองกล่องตะแคงอยู่
หล่อนไม่ใช้ท่าเคลื่อนย้ายวัตถุระยะไกล มันไม่คุ้ม
ด้วยกำลังของซือเริ่น แค่สามสองทีก็จัดการวิญญาณประหลาดคางคกแสนแต้มนั้นจนนอนราบ คมมีดเหล็กวายุทะลวงจากท้องตรึงมันติดดิน
ซือเริ่นยกกล่องเสบียงสองกล่อง แล้วพาลู่หลิงกลับขึ้นรถไปด้วยกัน
เส้นทางขับอัตโนมัติคราวนี้คือกลับฐานแล้ว ไม่รับภารกิจอื่นอีก
มู่เซียวยืนข้างหน้าต่างมองออกไปนอก แล้วจู่ ๆ ก็ขมวดคิ้ว "เส้นทางนี้พวกเรากำหนดเองใช่ไหม ทำไมถึงไม่เหมือนตอนขามา"
ซือเริ่นก้าวเร็ว ๆ ไปยังห้องขับ เปิดแผงควบคุมแสงสีครามของยานพาหนะ ปลายนิ้วตวัดอย่างรวดเร็วบนจอแขวน ตรวจสอบข้อมูลที่รวบรวมได้หลายอย่าง "ดัชนีอากาศไม่ปกติ ตอนนี้ผมจะล็อกยานแน่นแล้วเปิดห้องออกซิเจน"