เมื่อวานที่จินหลิง เซี่ยรั่วเสวี่ยเห็นเย่เป่ยเฉินรีบจากไปอย่างเร่งด่วน ก็เป็นห่วงว่าเขาจะมีเรื่อง
ทั้งวันเอาแต่ใจลอย!
ด้วยเหตุนี้ เธอถึงกับไม่ลางานจากบริษัท ซื้อตั๋วรถไฟความเร็วสูงเที่ยวแรกสุด ตรงดิ่งไปเจียงหนาน
พอสืบถามไปมาถึงได้รู้ว่า จวนเจียงหนานอ๋องในอดีต กลายเป็นจวนเย่ไปแล้ว
หน้าประตูมีทหารยามเฝ้าแน่นหนา เซี่ยรั่วเสวี่ยไม่กล้าทำอะไรตามอำเภอใจ ทำได้แค่รออยู่หน้าประตูให้เย่เป่ยเฉินออกมา
เย่เป่ยเฉินเพิ่งจะกลับมา ตอนที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปหา ก็เห็นภาพนั้นพอดี
เซี่ยรั่วเสวี่ยแทบจะอกแตก น้ำตาไหลรินเป็นสาย กัดริมฝีปากแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ!
“ยังจะร้องไห้อีก!”
ซุนเฉียนโกรธมาก
“นี่มันผู้ชายหลอกลวงชัด ๆ !”
“ด้านหนึ่งก็มาหยอดเรา อีกด้านหนึ่งก็ไปอยู่กับผู้หญิงอื่น”
เซี่ยรั่วเสวี่ยส่ายหน้า: “ผู้หญิงคนนั้นฉันรู้จัก โจวรั่วอวี๋”
“เพื่อนร่วมโรงเรียนมัธยมของเรา ฉันเคยได้ยินว่าเป่ยเฉินเขามีสัญญาหมั้นหมายกับเธอ”
“ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง……”
ซุนเฉียนยิ่งโกรธหนัก: “อะไรนะ? เขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว ยังมาหยอดเธออีก?”
“ไอ้สารเลวนี่! ไปเถอะ เราไปถามมันให้รู้เรื่อง!”
เซี่ยรั่วเสวี่ยใจสั่นขึ้นมาทันที เธอส่ายหน้าซ้ำ ๆ: “ไม่ได้ อย่าเลย... ฉันไม่อยาก”
เธอไม่รู้ว่าจะเอาหน้าตาไหนไปพบเย่เป่ยเฉิน!
“รั่วเสวี่ย เธอกลัวอะไร?”
ซุนเฉียนฉุนเฉียวเป็นอย่างมาก: “เธอก็ไม่ได้สู้โจวรั่วอวี๋คนนั้นไม่ได้!”
“เธอทั้งผิวขาว ทั้งสวย ขายาว ตอนเรียนหนังสือ คนที่ตามจีบเธอ เรียงแถวจากจงไห่ไปจนถึงเมืองหลงเลย!”
“ไม่ได้ ฉันทนไม่ได้!”
“เพื่อนสนิทของฉันซุนเฉียน จะให้ผู้ชายสารเลวมาหลอกลวงแบบนี้ไม่ได้!” ซุนเฉียนอารมณ์ร้อนเป็นอย่างมาก ด้วยความตื่นเต้น หน้าอกจึงกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง