เย่เป่ยเฉินเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปที่เซี่ยรั่วเสวี่ย
หญิงสาวนอนอยู่ที่นั่น รูปร่าง ผิวพรรณ ใบหน้า ล้วนสมบูรณ์แบบ
"เย่เป่ยเฉิน อย่าไปได้ไหม"
ในความฝัน เซี่ยรั่วเสวี่ยพูดละเมอออกมา
เย่เป่ยเฉินลูบจมูกตัวเอง: "ตัวเองนี่จะต้องเพิ่มหนี้หัวใจอีกหนึ่งเส้นหรือนี่"
...
เช้าวันรุ่งขึ้น
เย่เป่ยเฉินเพิ่งล้างหน้าเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากนอกบ้าน
ซุนเฉียนเพิ่งเปิดประตู ก็เห็นตำรวจกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามา นำโดยหวังเจียเจีย
"เธอชื่อซุนเฉียนใช่ไหม เมื่อคืนนี้ เธอได้ยินเสียงอะไรไหม?" หวังเจียเจียรูปร่างสะโอดสะอง เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทีผึ่งผาย
ตำรวจคนอื่นๆ ก็อยู่ในห้องนั่งเล่น ค้นหาหลักฐานที่มีค่า
"เมื่อคืนนี้เหรอ? ไม่มีนะ" ซุนเฉียนส่ายหน้า
ตอนนี้ เย่เป่ยเฉินเดินออกมาจากห้องของเซี่ยรั่วเสวี่ย เซี่ยรั่วเสวี่ยเดินตามหลังมา
หวังเจียเจียขมวดคิ้ว: "เมื่อคืนพวกเธอนอนด้วยกันเหรอ?"
เธอรู้จักเย่เป่ยเฉิน หวังหรูยานลูกพี่ลูกน้องของเธอ มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับเขา
หวังเจียเจียคาดเดาว่า เย่เป่ยเฉินอาจเป็นผู้ชายของหวังหรูยาน!
ในเมื่อเย่เป่ยเฉินมีหวังหรูยานอยู่แล้ว กลับไปนอนห้องเดียวกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งตลอดทั้งคืน
ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง นอนในห้องเดียวกัน
ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่!
แต่เย่เป่ยเฉินกลับทำท่าไม่แยแส พูดอย่างเฉยเมย: "คุณตำรวจ นี่มันเกี่ยวกับการสืบคดีของคุณหรือเปล่า?"
หวังเจียเจียโกรธเล็กน้อย เธอดูถูกคนสารเลวแบบเย่เป่ยเฉิน: "ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร เธอชื่อเย่เป่ยเฉินใช่ไหม?"