"อยากหนีหรือ?"
เย่เป่ยเฉินเคลื่อนตัวด้วยความเร็วยิ่งยวด พุ่งไปที่หน้าอาคารที่พักอาศัย ใช้เวลาเพียงสามวินาทีก็ขึ้นไปถึงดาดฟ้า
อีกฝ่ายหันกลับมามอง เห็นเย่เป่ยเฉินพุ่งขึ้นมาแล้ว ก็ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาของผู้นั้นใสกระจ่าง แฝงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
แม้จะสวมชุดดำราตรี แต่ก็ไม่อาจปกปิดรูปร่างเพรียวบางของนางได้
"ผู้หญิง?"
เย่เป่ยเฉินพ่นสองคำออกมา
ในความมืด หญิงสาวผู้นี้ราวกับแมวป่า ร่อนข้ามไปตามชายคาอย่างรวดเร็ว
กระโดดไม่กี่ครั้ง ก็พุ่งไปถึงดาดฟ้าตรงข้าม แล้วยังหันหน้ากลับมายั่วยุเย่เป่ยเฉินหนึ่งที
"เหอะ!"
เย่เป่ยเฉินไม่คิดจะไล่ตามด้วยซ้ำ คว้ากระเบื้องบนดาดฟ้าขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ปาเป็นอาวุธลับออกไป
หญิงสาวสัมผัสได้ถึงอันตราย นางหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แอ่นคันศรให้เต็มดั่งพระจันทร์เต็มดวง!
เพิ่ว!
ลูกธนูหนึ่งนัดพุ่งออกไป กระเบื้องที่เย่เป่ยเฉินปาออกไปแตกกระจายในทันที
"น่าสนใจพอตัว" เย่เป่ยเฉินราวกับแมวกำลังหยอกหนู มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ
เขาคว้ากระเบื้องอีกแผ่นหนึ่งมาขยี้ให้แตก แบ่งออกเป็นสิบชิ้นแล้วปาออกไป
เพิ่ว! เพิ่ว! เพิ่ว! เพิ่ว...
สีหน้าของหญิงสาวเคร่งขรึมลง ความเร็วสูงสุดยิงธนูออกไปสิบดอกรวด!
กระเบื้องทุกชิ้นถูกนางทำลายได้อย่างแม่นยำ
นางยังหยุดลง แล้วหันกลับมามองเย่เป่ยเฉินอย่างยั่วยุ: "ฝีมือเจ้าก็แค่นี้เอง!"
"งั้นเหรอ?"
เย่เป่ยเฉินยกมือขึ้น ปากระเบื้องออกไปอีกสิบชิ้น หญิงสาวยิงธนูออกไปเก้าดอกรวด!
เมื่อนางเตรียมจะยิงดอกที่สิบ ก็เอื้อมมือไปที่แล่งธนูด้านหลัง!