หายตัวไป!
คนเป็นๆ คนหนึ่ง!
ภายใต้สายตาจับจ้องของคนหลายคน!
กลับหายตัวไป!
หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
สีหน้าของคนกลุ่มนั้น ซีดขาวลงทันที!
แสงจันทร์สาดต้องใบหน้าของพวกเขา เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ให้ตายสิ เราตาไถลไปหรือเปล่า?” มีคนหนึ่งพูดขึ้น
“เป็นไปไม่ได้ ตอนที่เรามา เราเห็นเขานอนอยู่บนเตียงชัดๆ จะหายไปได้อย่างไรกัน?” อีกคนตอบกลับไป
“หรือว่าเขาลุกไปเข้าห้องน้ำ กำยานสะกดวิญญาณกว่าจะออกฤทธิ์ต้องใช้เวลาสามนาที” เงาร่างหนึ่งคาดเดา
อีกเงาร่างหนึ่งรีบพยักหน้าเห็นด้วย: “ใช่ใช่ บางทีหลังจากกำยานเข้าจมูก เขาอาจจะตื่นขึ้นมาแล้วไปเข้าห้องน้ำพอดี”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงถอนหายใจดังมา:
“พวกแกโง่ขนาดนี้ ใครส่งแกมาเก็บข้า?”
“คนคนนั้น สติปัญญาคงไม่ดีเท่าไรนัก”
“ถึงกับส่งนักยุทธ์ระดับฟ้ามาฆ่าข้าถึงห้าคน”
น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจนใจ และความเวทนาอยู่บ้าง
“แก!”
เงาร่างหลายคนเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
และแล้วก็ได้เห็นภาพที่ยากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิต!
เพียงเห็นเย่เป่ยเฉินยื่นมือข้างหนึ่งออกไป จิ้มเข้ากับกำแพงด้านนอกของอพาร์ตเมนต์ แขนกับลำตัวทำมุมเก้าสิบองศา แขวนร่างกายเอาไว้กับกำแพงตึก
“ฮืด!”
พวกเขาหายใจเข้าลึกอย่างตกใจ
“ลงมือ!”
เงาร่างหนึ่งตะโกนก้อง
“ฮึ เกินตัวไปแล้ว” เย่เป่ยเฉินหัวเราะเย็นชา
เขาปล่อยมือ ร่างไร้น้ำหนัก ทะยานโผบินข้ามกำแพงเข้ามา!
“มาแล้ว!”
“ระวัง!”
เงาร่างสองคน อุทานด้วยความตกใจ
เย่เป่ยเฉินมาถึงตรงหน้าพวกเขาแล้ว ยกหมัดขึ้นชกออกไป!