นักรบชุดดำสามสิบคนตรงเข้าโถมใส่ พวกเขาล้วนเป็นทหารรับใช้ที่คาราซาวะคาซึโอะฝึกฝนมา!
“ฟึ่บฟึ่บฟึ่บ!”
นักรบเหล่านี้มีกลิ่นอายโหดร้าย เลือดเย็นและป่าเถื่อน!
เย่เป่ยเฉินมองออกในพริบตา พวกเขาล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธระดับฟ้าที่ถูกเสริมด้วยยา
ทหารรับใช้ระดับฟ้าสามสิบคน ต่อให้เป็นปรมาจารย์ยุทธ์ทั่วไป ก็ต้องพ่ายแพ้!
คนญี่ปุ่นไม่ได้คิดดีจริงๆ อำนาจในหลงกั๋วนี่ช่างใหญ่หลวงนัก!
นักรบคนหนึ่งพุ่งขึ้นมา ดาบญี่ปุ่นในมือร่วงลงมาจากฟ้า เร็วราวสายฟ้า!
เตรียมจะฟันหัวของเย่เป่ยเฉินให้ขาดสะบั้น!
“เปรี้ยง!”
เย่เป่ยเฉินยื่นสองนิ้ว หนีบดาบญี่ปุ่นไว้ สะบัดพลังภายในหนึ่งที
ดาบญี่ปุ่นแตกออกทันที!
กลายเป็นเศษเสี้ยวหลายสิบชิ้น!
“แก...” นักรบคนนี้ตะลึงงัน
คาราซาวะคาซึโอะและโคอิซึมิโคทาโร่ก็ตกใจเช่นกัน
นี่คือดาบญี่ปุ่นที่หลอมจากเหล็กกล้า แม้แต่เหล็กธรรมดาก็สามารถผ่าทะลุได้
พลังของเย่เป่ยเฉิน ช่างน่ากลัวถึงเพียงนี้?
“ตุบ!”
เสียงดังสนั่น หมัดของเย่เป่ยเฉินพุ่งออกไป กระแทกเข้าที่หน้าอกนักรบคนนี้
หน้าอกของเขายุบเข้าไป ด้านหลังนูนออกมา ล้มลงตายคาที่!
นักรบสองคน ตรงเข้าโจมตีจากซ้ายและขวา!
เย่เป่ยเฉินยื่นสองมือ ตบลงไปพร้อมกัน จับหัวของทั้งสองคนไว้
“ตุบ!”
ชนกันซ้ายขวา สมองแตกกระจาย!
“บากายาโร่!”
ด้านหลังปรากฏนักรบห้าคน พวกเขาสวมรองเท้าไม้ ความเร็วสูงมาก