"อ๊า——!"
เสียงกรีดร้องของเฉินฉวินอานดังก้องอยู่หน้าประตูสมาคมพ่อค้าญี่ปุ่น
เหล่ามหาเศรษฐีที่เพิ่งเดินเข้าสมาคมไป ต่างพากันเดินออกมาด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียง
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ!
บรรดาคนขับรถที่ขับผ่านไปมา เห็นภาพนี้ก็ถึงกับอึ้ง!
แขนข้างหนึ่งของเฉินฉวินอานถูกฉีกกระชากออกมา กล้ามเนื้อ กระดูก ผิวหนัง เส้นเลือด ถูกเย่เป่ยเฉินกระชากขาดออกจากกันด้วยความโหดเหี้ยม ความเจ็บปวดเพียงนี้ คนธรรมดาจะทนไหวได้อย่างไร?
บอดี้การ์ดและเลขาของเฉินฉวินอานยืนนิ่งด้วยความหวาดกลัว ตาเบิกกว้าง
พวกเขาลืมที่จะตอบสนอง
พลังของคนคนเดียว จะน่ากลัวถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
แขนข้างหนึ่ง กลับถูกกระชากออกมาได้?
"อ๊า...เย่เป่ยเฉิน เจ้าเด็กเวรเอ้ย เจ้ากล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับข้า? อ๊า!!!" เฉินฉวินอานทนไม่ไหว ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน
แม้แต่โจวเทียนเฮ่าที่เดินตามหลังเย่เป่ยเฉินอยู่ ก็ยังเหงื่อแตกพลั่ก!
มันเร็วเกินไป!
มันน่ากลัวเกินไป!
เย่เป่ยเฉินยิ้มมุมปาก โยนแขนของเฉินฉวินอานลงบนพื้น แล้วเหยียบย่ำจนแหลก: "พ่อข้าปฏิบัติกับเจ้าอย่างไรเมื่อก่อน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเจ้า ถูกหมากินหมดแล้วหรือไง?"
"ตอนเจ้าหิวโซ พ่อข้าให้ข้าวเจ้ากิน!"
"ตอนเจ้าไม่มีที่นอน พ่อข้าเช่าบ้านให้เจ้าอยู่!"
"จ่ายเงินเดือนให้เจ้า ให้ข้าวให้ของกิน ให้ที่พักพิง สอนเจ้าทำการค้า!"
"แล้วเจ้าก็ตอบแทนพ่อข้าแบบนี้อย่างนั้นหรือ?" เย่เป่ยเฉินราวกับยมทูต ไม่สนใจใครทั้งนั้น เดินตรงเข้าหาเฉินฉวินอาน
"เจ้า!"
เฉินฉวินอานตกใจ ยกมืออีกข้างชี้ไปที่เย่เป่ยเฉิน: "เจ้าทำร้ายข้าแบบนี้..."
"อ๊า!"
เฉินฉวินอานกรีดร้องอีกครั้ง