“ฮ่าๆๆ อยากรู้หรือ? ถามอ๋องเจียงหนานเอาเองสิ”
ท่านผู้เฒ่าจ้าวหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความเจ็บปวด “ฮ่าๆๆ เจ้าฆ่าลูกชายและหลานชายข้า ตระกูลจ้าวล่มสลายแล้ว เจ้าก็อย่าหวังจะแก้แค้นสำเร็จเลย!”
“เย่เป่ยเฉิน ต่อให้ข้าตาย ก็ไม่บอกเจ้าว่าใครคือฆาตกรตัวจริง เจ้าไปถามอ๋องเจียงหนานเอาเองเถอะ!”
ท่านผู้เฒ่าจ้าวลุกขึ้นอย่างกะทันหัน
พุ่งเข้าหาโลงศพที่เย่เป่ยเฉินนำมา กระแทกจนสมองแตกกระจาย
จิตใจของเขาช่างอำมหิต แม้แต่ก่อนตายยังวางแผนใส่ร้ายเย่เป่ยเฉิน
เบี่ยงเบนข้อมูลทั้งหมดไปที่อ๋องเจียงหนาน หากเย่เป่ยเฉินกล้าไปหาอ๋องเจียงหนาน ก็ต้องตายแน่นอน
แม้ตระกูลจ้าวจะล่มสลาย ก็จะฉุดเย่เป่ยเฉินลงนรกไปด้วย!
เย่เป่ยเฉินมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเย็นชา ต่อให้ท่านผู้เฒ่าจ้าวไม่พูด เขาก็จะไปหาอ๋องเจียงหนานด้วยตัวเองเพื่อสืบหาความจริงอยู่ดี
สิบนาทีต่อมา เย่เป่ยเฉินเดินออกจากตระกูลจ้าว สมาชิกสายตรงของตระกูลจ้าวถูกประหารหมดสิ้น
เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือด!
……
“อะไรนะ?”
ขณะที่เย่เป่ยเฉินก้าวออกจากตระกูลจ้าว ในคฤหาสน์หรูแห่งหนึ่งในเจียงหนาน หญิงงามล่มเมืองคนหนึ่งได้รับข่าว นางก็ชะงักไปเล็กน้อย
“ตระกูลจ้าวล่มสลายแล้ว?”
“ที่ปรึกษาหงตายแล้ว?”
“ผู้บัญชาการกององครักษ์ก็ตายไปสองคน?”
“น้องชาย เจ้านี่ทำให้ข้าประหลาดใจ... หรือจะเรียกว่าตกใจดี?” หญิงสาวสวมกี่เพ้า ซึ่งเผยให้เห็นรูปร่างอันสมบูรณ์แบบได้อย่างชัดเจน
คิ้วงามของนางคลายออกบ้าง ขมวดบ้าง แล้วถอนหายใจเบาๆ “เฮ้อ สมกับเป็นนิสัยของเจ้าจริงๆ นึกถึงตอนอยู่บนเขาเมื่อก่อน เจ้าเล่นงานพวกเราสิบพี่น้องหญิงจนโต้ตอบไม่ได้เลย”