สมาคมพ่อค้าญี่ปุ่น เป็นสถาปัตยกรรมแบบญี่ปุ่นทั้งหลัง
พื้นไม้ ฟูกทาทามิ โถงทางเข้า รองเท้าไม้เกี๊ยะ
ทุกสามยาม ทุกห้ายาม มีนักรบซามูไรสะพายดาบคาดเอวคอยเฝ้าอยู่ทั่วบริเวณ
ถ้าคนที่ไม่รู้เรื่องเข้าไปในนี้ คงคิดว่ามาถึงหมู่ญี่ปุ่น
ยากจะจินตนาการว่า ที่นี่กลับเป็นใจกลางนครเจียงหนาน ซึ่งเป็นย่านที่เจริญที่สุด
กลุ่มเศรษฐีมากมายเดินเข้าออกประตูสมาคมพ่อค้าญี่ปุ่นไม่ขาดสาย ต่างทักทายชายชาวเกาะสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู
เฉินฉวินอานลงจากโรลส์-รอยซ์: "คุณโคอิซึมิ คุณคาราซาวะ สวัสดีครับ"
เขายังเลียนแบบวิธีแสดงความเคารพของคนญี่ปุ่น โค้งคำนับเก้าสิบองศา
คนที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็คือรองประธานทั้งสองของสมาคมพ่อค้าญี่ปุ่น โคอิซึมิโคทาโร่ และ คาราซาวะคาซึโอะ!
โคอิซึมิโคทาโร่พยักหน้า แล้วกวาดตามองเฉินฉวินอานด้วยความพอใจ: "เฉินซัง ห้าปีมานี้ นายทำได้ดีมาก ถ้าไม่ใช่นายไปเกลี้ยกล่อม สมาคมของเราจะพัฒนาได้เร็วขนาดนี้หรือ"
"ปีนี้ในงานประชุมใหญ่ นายต้องเป็นผู้มีพระคุณสูงสุดแน่นอน!"
"ฉันจะกล่าวคำชมเชยนายต่อหน้าประธานให้เต็มที่! วันนี้ประชุมเสร็จ นายก็เป็นตัวแทนของเราในเจียงหนานแล้ว"
"รอให้ลูกของนายโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันจะจัดให้พวกเขาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเกียวโตโดยตรง"
เฉินฉวินอานตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก รีบพยักหน้า: "ดี ดี งั้นก็ช่วยขอบคุณท่านประธานแทนผมด้วยนะครับ!"
เขาจากคนขอทานมาไกลถึงทุกวันนี้ได้ ก็ด้วยการก้าวทีละก้าวด้วยตัวเองทั้งนั้น
เส้นทางนั้นยากลำบากเพียงใด มีเพียงเฉินฉวินอานเองที่รู้ดี!
วันนี้ ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จเสียที
"แต่..."