"ถูกต้อง สิ่งที่ควรเป็นของตระกูลเย่!"
โจวเทียนเฮ่าพยักหน้า มองตาเย่เป่ยเฉิน: "ก่อนที่พ่อของนายจะถูกลอบสังหาร เขามีทรัพย์สินที่สร้างไว้! ต่อมาถูกตระกูลจ้าวกลืนกิน นายก็ล้างตระกูลจ้าวไปแล้ว"
"จริงๆ แล้ว มีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เคยบอกนาย เมื่อก่อน กลุ่มคนญี่ปุ่นกลุ่มหนึ่งยึดครองทรัพย์สินของตระกูลนาย"
เย่เป่ยเฉินหรี่ตาลง: "คนญี่ปุ่น?"
"ใช่ พวกเขายังมีสมาคมพ่อค้าญี่ปุ่นอีกด้วย"
โจวเทียนเฮ่าพยักหน้า จับตาดูสีหน้าของเย่เป่ยเฉิน: "ตอนนั้นโรงงานของพ่อแกถึงจะเล็ก แต่ก็ล้ำหน้ายุค มีคนญี่ปุ่นกลุ่มหนึ่งอยากจะซื้อโรงงานของพ่อแก แต่เขาปฏิเสธ"
"เรื่องนี้ มีครั้งหนึ่งตอนที่ฉันกับพ่อแกดื่มเหล้ากัน เขาเล่าให้ฉันฟัง"
"หลังจากพ่อแม่และพี่ชายของนายถูกลอบสังหาร ตระกูลจ้าวร่วมมือกับคนญี่ปุ่น กลืนกินโรงงานของพ่อแก"
เย่เป่ยเฉินหัวเราะเย็น: "ถ้าอย่างนั้น ที่พ่อแม่ของฉันตาย คนญี่ปุ่นก็มีส่วนด้วยสินะ"
โจวเทียนเฮ่าพยักหน้า: "นายล้างตระกูลจ้าว หลังจากอ๋องเจียงหนานตาย ตอนนี้สภาพเศรษฐกิจของเจียงหนานทั้งหมด มีแนวโน้มว่าคนญี่ปุ่นจะเข้าควบคุม"
"พรุ่งนี้ พวกเขาจะเปิดประชุมสมาคมพ่อค้าญี่ปุ่น ตอนนั้นเศรษฐีใหญ่ๆ ของเจียงหนาน คงจะไปกันหมด"
ใบหน้าของเย่เป่ยเฉินเย็นชา: "ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่ฉัน ไม่มีทางรอดพ้นการลงโทษ! ทรัพย์สินของตระกูลเย่ ต้องอยู่ในมือของตระกูลเย่เท่านั้น"
...
หลังกินข้าวเสร็จ เย่เป่ยเฉินกลับไปที่ห้องของตัวเอง
ห้องนอนหลักของอ๋องเจียงหนานที่เคยเป็น หรูหราสุดขีด ดุจดั่งวังในพระราชวัง