เมื่อได้ยินคำอธิบายของวิลเลียม เย่เป่ยเฉินก็พอจะเข้าใจตัวตนของอาจารย์คนที่ยี่สิบเจ็ดได้คร่าวๆ
"ถ้าอย่างนั้น ตราบใดที่มีการ์ดใบนี้ ฉันจะรูดใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้ตามใจใช่ไหม" เย่เป่ยเฉินกล่าว
วิลเลียมไอแห้งๆ: "แค่นี้... ท่านสุภาพบุรุษที่เคารพ วิสัยทัศน์ของท่านเล็กไปหน่อย!"
"ตราบใดที่มีการ์ดใบนี้ สินทรัพย์ทั้งหมดที่อยู่ในมือของห้ากลุ่มทุนใหญ่ระดับโลกก็เป็นของท่าน"
"ทรัพย์สินทั้งหมดในนามของพวกเขาก็เป็นของท่านด้วยเช่นกัน!"
"ความมั่งคั่งกว่าร้อยละแปดสิบของโลก ท่านสามารถใช้และเคลื่อนย้ายได้ตามอำเภอใจ!"
"ตราบใดที่มีการ์ดใบนี้ ท่านพูดคำเดียว ก็ทำให้หลางกั๋วล้มละลายได้!"
"พูดคำเดียว ก็สามารถเปลี่ยนตัวประธานาธิบดีหยิงกั๋วได้!"
พูดคำเดียวให้เปลี่ยนตัวประธานาธิบดี!
ฟังดูราวกับความฝัน แต่ในโลกทุนนิยมตะวันตก มันทำได้จริง!
"เปลี่ยนตัวประธานาธิบดีงั้นหรือ?"
เย่เป่ยเฉินพึมพำกับตัวเอง ลูบคาง ดูเหมือนจะน่าสนใจอยู่บ้าง
วิลเลียมเห็นเย่เป่ยเฉินกำลังคิด ดวงตาเปล่งประกายแววโหดเหี้ยม หัวเราะเยาะในใจ: 'ไอ้หนู ส่งเจ้าไปตาย!'
"แคร่ก"
วิลเลียมกดอะไรบางอย่างที่ข้อมือ
"ปัง!"
ควันดินปืนฟุ้งกระจาย!
กระสุนนัดหนึ่งพุ่งออกมาจากตำแหน่งกลางอกของเขา
เร็วราวสายฟ้า ตรงเข้าหาหัวของเย่เป่ยเฉิน!
นี่คือปืนพกจิ๋ว!
ติดตั้งไว้ที่ตำแหน่งกลางอก เพียงกดสวิตช์ที่ข้อมือ กระสุนก็จะพุ่งออกมา
เย่เป่ยเฉินอยู่ห่างจากวิลเลียมไม่ถึงสองเมตร ระยะห่างขนาดนี้ ใครจะทันตั้งตัว!
"ฮ่าๆ..."
ในวินาทีที่ลั่นไก บนใบหน้าของวิลเลียมก็ปรากฏรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว: "ไปตายซะเถอะ!!!"