หยูโย่วเวยเอ่ยขึ้นว่า “เราสืบพบว่า นายน่าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อแม่นาย!”
“หมายความว่าไง?”
หัวใจของเย่เป่ยเฉินหดวูบ
ตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อแม่ตัวเอง?
หยูโย่วเวยมองเย่เป่ยเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “หลังจากครั้งก่อนกลับไป ข้าสัญญากับเจ้าไว้แล้ว ว่าจะสืบหาความจริงเรื่องการตายของคนในครอบครัวเจ้า”
“แต่ข้ากลับพบความผิดปกติอย่างหนึ่ง ทุกอย่างเกี่ยวกับบ้านของเจ้าที่เจียงหนาน ถูกลบหายไปหมด”
“ต่อให้ใช้พลังของหน่วยมังกร ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ เลย!”
หน่วยมังกรคือสถานที่แบบไหน?
เทียบได้กับสายลับในราชสำนักโบราณ หรือองครักษ์ลับนั่นแหละ!
แม้แต่หน่วยมังกรยังสืบหาข่าวของตระกูลเย่ไม่พบ แสดงว่าในนั้นต้องมีเงื่อนงำแน่นอน!
“ดังนั้น ข้าจึงสืบย้อนไปถึงสิบกว่าปีก่อน”
“สิบกว่าปีก่อน?”
หยูโย่วเวยตอบ “ใช่”
“เย่เป่ยเฉิน เจ้ายังจำได้ไหม”
“สิบกว่าปีก่อน เจ้าเคยป่วยหนักหน่อยหนึ่ง?”
เย่เป่ยเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออก “ดูเหมือนจะมีเรื่องแบบนั้น ตอนนั้นข้าอายุประมาณห้าหกขวบ”
“ใช่ ตอนนั้นเจ้าป่วยเป็นโรคลึกลับ ทั่วทั้งนครเจียงหนานรักษาไม่หาย” หยูโย่วเวยหยิบหนังสือพิมพ์กองหนึ่งออกมา ชี้ไปที่คอลัมน์หนึ่ง “เรื่องนี้ ตอนนั้นทำให้คนทั้งเจียงหนานแตกตื่น”
“ตอนนั้นมีผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์มาตรวจที่เจียงหนานพอดี เจอเรื่องนี้เข้า!”
“โรคประหลาดของเจ้า ผู้เชี่ยวชาญพวกนั้นก็รักษาไม่หาย”
“ยังขึ้นหนังสือพิมพ์อีกต่างหาก!”
เย่เป่ยเฉินนึกถึงเรื่องสมัยเด็ก