มื้อเย็นนี้บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง
เย่เป่ยเฉินไม่ได้กินข้าวแบบนี้มานานแล้ว
สาว ๆ หลายคนเข้ากันได้ดี
เย่เป่ยเฉินไม่คิดอะไรให้มากความ เขาแค่อยากรู้ว่าแม่ที่แท้จริงของเขาคือใคร
และเย่หมิงหยวนสั่งฆ่าเขาจริงหรือไม่
"คุณชายเย่ สมาคมยุทธศาสตร์เขตการปกครองตะวันออกเฉียงใต้ ส่งจดหมายท้าประลองมา!" เสิ่นเหอเดินเข้ามา
ซองจดหมายสีน้ำตาลอมเหลืองถูกส่งให้เย่เป่ยเฉิน
"จดหมายท้าประลอง?"
เย่เป่ยเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
แกะออกกวาดตามองสองสามบรรทัด ก็โยนทิ้งไว้ข้างตัวอย่างไม่สนใจ
"คุณชายเย่ เกิดอะไรขึ้น?" เสิ่นเหอรู้สึกแปลกใจ
เย่เป่ยเฉินชี้ไปที่จดหมาย: "ดูเองสิ"
เสิ่นเหอหยิบจดหมายขึ้นมาดู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที: "สมาคมยุทธศาสตร์เชิญคุณชายเย่ไปประลองชีวิตความตายบนแท่นยุทธ์ในสามวัน?"
"นั่นคือแท่นยุทธ์นะ!"
"เป็นที่ที่กฎหมายของหลงกั๋วไม่มีอำนาจ"
"สำหรับนักยุทธ์แล้ว ความแค้นมีมากมาย จึงเกิดกฎไม่เป็นลายลักษณ์อักษรขึ้น"
"ตราบใดที่นักยุทธ์ขึ้นแท่นยุทธ์ ก็เหมือนเซ็นสัญญาเสี่ยงชีวิต"
"นักยุทธ์ที่ตายบนแท่นยุทธ์ แม้แต่รัฐก็ไม่สอบสวน" เสิ่นเหอพูดอย่างจริงจัง
"ไม่สนุก ไม่ไป"
เย่เป่ยเฉินส่ายหน้าทันที
เสิ่นเหองง: "คุณชายเย่ ไม่ไปหรือ?"
"ไปทำไม เสียเวลาเปล่า ๆ" เย่เป่ยเฉินหาวอย่างเบื่อหน่าย
เสิ่นเหอเตือน: "คุณชายเย่ ถ้าไม่ไป พวกเขาจะหาว่าคุณเป็นคนขี้ขลาด สำหรับนักยุทธ์แล้ว..."
"ช่างพวกเขาเถอะ ผมไม่สนใจชื่อเสียง" เย่เป่ยเฉินยิ้มบาง ๆ
ชื่อเสียงอะไร?
กินแทนข้าวได้หรือ?
อีกอย่าง เย่เป่ยเฉินตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้จะออกเดินทางไปเมืองหลง!