หน้าประตูจวนเย่ สายลมเย็นพัดผ่าน
เงียบเหงาอย่างยิ่ง!
หยูเทียนหลงยืนอยู่กับที่ ใบหน้าแก่ๆ คล้ำดำ อยากจะหาที่ดินแทรกตัวลงไปให้ได้
เขาเป็นนายพลหน่วยมังกรหลง มาด้วยตัวเองเพื่อรับสมัครสมาชิกธรรมดาคนหนึ่ง!
อีกฝ่าย... กลับปฏิเสธ?
ถ้าพูดออกไป คงถูกคนทั้งโลกล้อเลียนแน่!
"คุณอาน้อย เย่เป่ยเฉินคนนี้ หยิ่งเกินไปแล้ว!" ถางเหวินจวินโกรธจนหน้างามๆ เขียวช้ำ
หยางซวนเหอหัวเราะเย็น: "เขาอาจจะยังไม่รู้ว่าหน่วยมังกรหลงเป็นอะไร!"
"ทัศนคติแบบนี้ต่อคุณอาน้อย สมควรตาย!"
หยางซวนเหอเจ้าเล่ห์มาก
จงใจขยายทัศนคติของเย่เป่ยเฉินให้ใหญ่โต
โยนใส่อยู่กับหยูเทียนหลง กลายเป็นการดูหมิ่นหยูเทียนหลง!
แบบนี้ ความโกรธในใจหยูเทียนหลงจะยิ่งรุนแรงขึ้นแน่นอน
เติมน้ำมันลงไฟ!
จริงดังคาด หยูเทียนหลงหัวเราะเย็น: "ไป! กลับ!"
"คนแบบนี้ ต่อให้ท่านจอมพลจะตำหนิ ข้าหยูเทียนหลงก็ไม่มาที่นี่อีกครั้ง"
"เย่เป่ยเฉิน? ฮะฮะ ชื่อนี้ข้าจำไว้แล้ว!"
รถจี๊ปจากไปอย่างน่าอับอาย หายไปในความมืดของคืน
เสิ่นเหอกำลังยืนอยู่ในสวนดอกไม้ รอเย่เป่ยเฉิน
"คุณชายเย่ คนของหน่วยมังกรหลงมาหาท่านมีเรื่องอะไรหรือ?" เสิ่นเหออยากรู้อยากเห็น
เย่เป่ยเฉินส่ายหน้าเบาๆ: "พวกเขาให้ข้าเข้าร่วมหน่วยมังกรหลง เป็นหนึ่งในสมาชิก"
"อะไรนะ?"
เสิ่นเหอตกใจ ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น: "ท่าน... ตอบตกลงแล้วหรือ?"
"ข้าปฏิเสธ" เย่เป่ยเฉินพูดเรียบๆ
"อะไรนะ?!! ท่านปฏิเสธ?" เสิ่นเหอเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและผิดหวัง: "คุณชายเย่ ทำไมท่านปฏิเสธล่ะ! เสียดาย เสียดายเหลือเกิน!"