"เขาเหรอ? ฉันปฏิเสธเขาไปแล้วนะ" หวังหรูยานขมวดคิ้ว
หวังเฉิงเฟิงส่ายหน้า "คนนี้น่ะเอาแต่ใจมาก เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้ว เขาบอกว่าที่เธอปฏิเสธเป็นเรื่องของเธอ ส่วนเขาจะแต่งกับเธอ ก็เป็นเรื่องของเขา หรูยาน เธอไม่คิดเพื่อตัวเอง แล้วไม่คิดเพื่อตระกูลบ้างเลยหรือไง? ตระกูลหวังเลี้ยงดูเธอมา..."
"ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด!"
หวังหรูยานไม่ได้แม้แต่จะฟังต่อ วางสายไปเสียเลย จะได้ไม่ต้องให้อาจารย์น้องรอนาน
"อาจารย์น้อง"
พอหวังหรูยานกลับเข้ามาที่จวนเจียงหนานอ๋องอีกครั้ง เย่เป่ยเฉินก็เข้าไปในห้องทำงานของอ๋องเจียงหนานแล้ว เพื่อค้นหาเอกสารที่เกี่ยวข้องกับบิดามารดา
น่าเสียดายที่ค้นไปทั่ว ทั้งทองคำและอัญมณีมากมาย แต่กลับไม่พบเบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับการตายของบิดามารดาเลย
"ศิษย์พี่สิบ"
เย่เป่ยเฉินถอนหายใจ ส่ายหน้า "ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ร่องรอยก็ขาดสะบั้นอีกแล้ว ข้าถามท่านอ๋องน้อยนั่นแล้ว เขาไม่รู้อะไรเลย ข้าทำให้เขาจนตายไปแล้วด้วยซ้ำ"
"เอาล่ะ ๆ อุตส่าห์กลับมาทั้งที ต่อให้แย่สุด ศิษย์พี่ก็จะช่วยเจ้าใจเย็น ๆ ค้นหาไปด้วยกันนั่นแหละ" หวังหรูยานยิ้มราวกับดอกไม้บาน พลางกะพริบตาให้เย่เป่ยเฉินอย่างสนิทสนม และจับมือเขา คล้องแขนให้เขานั่งลงอย่างเรียบร้อย
"ส่วนเจ้าน่ะ ก็พักผ่อนให้เต็มที่ก่อนเถอะ มองดูตัวเองสิ กลิ่นคาวเลือดเต็มไปหมด"
หวังหรูยานพูดพลางก็ช่วยถอดเสื้อตัวนอกของเย่เป่ยเฉินออก
"เอ่อ ศิษย์พี่ ท่านทำอะไรน่ะ!"
เย่เป่ยเฉินสะดุ้งเด้งขึ้นมาราวกับถูกไฟดูด
"ฟุบ!"
หวังหรูยานหัวเราะคิกคัก ปลายนิ้วเรียวจิ้มลงบนอกของเย่เป่ยเฉิน "เจ้าน่ะ กลัวศิษย์พี่จะกินเจ้าหรือไงกัน? ดูตัวเองสิ เลือดเต็มตัวไปหมด ไปอาบน้ำเสีย เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด ๆ สักชุด เดี๋ยวศิษย์พี่พาไปกินข้าว"