อ๋องเจียงหนานตายแล้ว!
ร่างแข็งทื่อล้มลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้าง ไม่เคยคาดคิดเลยว่า หวังหรูยานจะเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ยิงปืนทันที
ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งงานประหนึ่งความตาย!
ชั่วพริบตา เสียงดังสนั่น ‘ตูม’ ขึ้น ทั่วทั้งจวนอ๋องเจียงหนานระเบิดความโกลาหล
“อ๋องเจียงหนานตายแล้ว อ๋องเจียงหนานตายแล้ว!!!”
บรรดาคหบดีและผู้มีอิทธิพลนับไม่ถ้วน เมื่อเห็นอ๋องเจียงหนานสิ้นใจ ต่างตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งออกจากจวนของอ๋องเจียงหนาน
พวกผู้บัญชาการกององครักษ์ก็ราวกับเห็นผีเช่นกัน ทิ้งอาวุธและเกราะหนีไปคนละทิศละทางเมื่อภัยใหญ่มาถึง
อ๋องเจียงหนานตายแล้ว ปรมาจารย์ไท่จี๋ หยางเทียนเสวียน ก็ถูกเย่เป่ยเฉินสังหารด้วยฝ่ามือเพียงครั้งเดียว พวกเขาอยู่ที่นี่ต่อไป เกรงว่าเย่เป่ยเฉินจะฆ่าล้างบาง
“ตายแล้ว อ๋องเจียงหนานตายแล้วหรือ?”
หวังฟู่กุ้ย มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งอำเภอเจียงสุ่ย มือไม้สั่นไปหมด ทั้งร่างตกใจจนขาอ่อน
“อ๋องเจียงหนานตายได้อย่างไร?”
ประธานกรรมการของยงเซิ่งมอเตอร์แห่งเจียงหนานยืนนิ่งกับที่ เหงื่อไหลทะลักออกมาราวกับน้ำ
“ผู้หญิงคนนี้ฆ่าอ๋องเจียงหนาน? ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
ผู้จัดการหลินแห่งโรงแรมห้าดาวจิ่นหยวนยกมือขึ้น ตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่
“เพี้ยะ——!”
ความเจ็บแปลบแล่นเข้ามา นี่ไม่ใช่ความฝัน
“ท่านอ๋อง! ฮือๆๆ...”
“ท่านพ่อ!”
ทุกคนในตระกูล ร่ำไห้แทบจะหมดสติคาไป
วันนี้เป็นวันฉลองครบรอบ 60 ปีของอ๋องเจียงหนาน แต่เขากลับถูกลอบสังหาร?
“เจ้าฆ่าพ่อข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!” ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทผูกเนกไท แต่งตัวดูสุภาพทะมัดทะแมงพุ่งเข้ามา หมายจะลงมือกับหวังหรูยาน